“ทุกคันฟังไว้ ห้ามชะลอ! บุกเข้าไปตรง ๆ!”
สิ้นเสียง รถถังรุ่น 51 ทั้ง 10 คันก็เหยียบคันเร่งจนมิด พุ่งทะยานไปยังปากหุบเขา
หมายเลข 027 ที่อยู่หน้าสุดพุ่งเข้าไปในหุบเขาชิงหลงก่อนใคร
ทันทีที่เข้าไปในหุบเขา ผนังภูเขาสองฟากก็ตั้งตระหง่านบังท้องฟ้า แสงสว่างพลันมืดลง
“เข้าไปแล้ว! คันหลังรีบตามมา เร็ว!”
จากนั้นรถถังรุ่น 51 ก็ทยอยบุกเข้าไปในหุบเขาชิงหลงทีละคัน
ตอนรถคันที่ 10 ซึ่งอยู่ท้ายสุดบุกเข้าไป เครื่องบินข้าศึกก็โฉบลงมาโจมตีอีกระลอก กระสุนปืนกลกระทบโขดหินตรงปากหุบเขา เกิดประกายไฟกระเด็นวูบวาบ
ภายในหุบเขามืดมาก
ผนังภูเขาสองฟากสูงชัน เมื่อมองขึ้นไปจากด้านล่าง ท้องฟ้าเบื้องบนเหลือเพียงช่องแคบ ๆ การจะโจมตีรถถังรุ่น 51 ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ แทบเป็นไปไม่ได้
ไม่มีใครพูดเล่นอีกแล้ว ภายในเครื่องสื่อสารเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับเสียงหายใจหอบหนักดังขึ้นเป็นครั้งคราว
ความผ่อนคลายเมื่อครู่ที่ยังฮัมเพลงและพูดหยอกล้อกัน ถูกระเบิดของเครื่องบินสลายไปหมดแล้ว
ทุกคนเพิ่งรอดตายมาอย่างหวุดหวิด เส้นประสาทจึงยังตึงเครียด
จ้าวกังกลับไปนั่งประจำตำแหน่งผู้บังคับการรถถัง ขมวดคิ้วแน่น
“ทุกคันฟังไว้ รักษาระยะห่าง อย่าทิ้งแถว เร่งความเร็ว รีบออกจากปากหุบเขาให้เร็วที่สุด”
น้ำเสียงของเขาเจือความเร่งร้อนอยู่เล็กน้อย
ปากหุบเขาเป็นจุดที่อันตรายที่สุด แม้เครื่องบินจะทิ้งระเบิดเข้าไปข้างในไม่ได้ แต่นักบินอเมริกันก็รู้ตำแหน่งของพวกเขาแล้ว
เพราะฉะนั้นต้องมุ่งหน้าเข้าไปให้ลึก ยิ่งลึกก็ยิ่งปลอดภัย
เสียงของหลิวเซี่ยงตงดังมาจากเครื่องสื่อสาร เขาลดเสียงลงถามว่า “ผู้กอง พวกอเมริกันจะส่งคนมาดักพวกเราไว้หรือไม่ขอรับ?”