วอชิงตัน สำนักงานใหญ่สำนักข่าวกรองกลาง (ซีไอเอ)
จอห์น สมิธถือแฟ้มเอกสารที่จัดเรียบเรียงอยู่นาน เดินมาหยุดหน้าประตูบานหนึ่งตรงสุดทางเดิน เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มทำใจเตรียมพร้อม
หลังประตูบานนี้คือหัวหน้าโดยตรงของเขา ฮาโรลด์ วิลสัน ผู้อำนวยการฝ่ายตะวันออกไกล
ระหว่างครุ่นคิด สมิธก็ก้มมองแฟ้มในมืออีกครั้ง บนปกมีข้อความเขียนไว้หนึ่งบรรทัดว่า 《รายงานวิเคราะห์ปรากฏการณ์ผิดปกติทางเทคโนโลยีของหัวกั๋ว》
เขาใช้เวลาเขียนรายงานฉบับนี้ถึงสามวันเต็ม
สามวันก่อน ขณะที่กำลังจัดระเบียบข่าวกรองจากแนวรบต่าง ๆ เขาก็พบรูปแบบบางอย่างที่ทำให้กระวนกระวายใจจนนั่งไม่ติด ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา หัวกั๋วมีความก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดในหลายสาขาเทคโนโลยี และช่วงเวลาระหว่างความก้าวหน้าแต่ละครั้งก็สั้นผิดปกติอย่างยิ่ง
ตามปกติแล้ว ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของประเทศหนึ่งควรเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป
เหมือนการสร้างบ้านที่ต้องก่อขึ้นไปทีละชั้น แต่ละชั้นต้องใช้เวลา ทว่าผลงานของหัวกั๋วในปีนี้กลับดูราวกับมีใครยื่นพิมพ์เขียวสำเร็จรูปให้พวกเขาโดยตรง
คิดถึงตรงนี้ สมิธก็ส่ายหน้า เขาคงกังวลเกินไปจริง ๆ เรื่องเหลวไหลแบบนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร? ทำไมไม่พูดไปเลยล่ะว่า ความก้าวหน้าในสาขาเทคโนโลยีเหล่านี้มีคนคนเดียวเป็นผู้นำ?
สมิธส่ายหน้า ปัดความคิดวุ่นวายเหล่านั้นออกไปจากหัว พอสงบสติอารมณ์ได้แล้วจึงเคาะประตู
ไม่นานก็มีเสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังมาจากในห้อง “เข้ามา”
เมื่อได้รับอนุญาต สมิธก็ผลักประตูเข้าไป ตอนนี้วิลสันนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สูบซิการ์พลางพลิกอ่านรายงานสถานการณ์รบจากแนวหน้าในเกาหลีเหนืออย่างไม่ใส่ใจนัก