เช้าตรู่วันถัดมา
ตอนหลินหย่วนมาถึงแผนกเทคนิค โจวกั๋วเฉียงก็มาถึงก่อนแล้ว
ดวงตาของเขาแดงก่ำ เห็นชัดว่าเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน
พอเห็นหลินหย่วนมา เขาก็รีบลุกขึ้นรายงาน “หัวหน้า ตารางเวรของหัวหน้าจ้าวจัดเสร็จแล้วครับ ตามที่คุณบอก ทำงานสองกะ กะเช้าหกโมงถึงหกโมงเย็น กะกลางคืนหกโมงเย็นถึงหกโมงเช้า”
พูดพลางยื่นตารางเวรปึกหนึ่งมาให้
“มีช่างเก่าแก่สองสามคนอายุมากแล้ว ร่างกายรับไม่ไหว ตอนนี้แผนกธุรการกำลังจัดหาหอพักที่อยู่ใกล้ ๆ ให้ครับ”
หลินหย่วนรับมาเปิดดู พลางพยักหน้า “อืม เตาหยุดไม่ได้ แต่คนต้องได้พักผ่อนให้เต็มที่”
“ไปบอกแผนกธุรการด้วยว่า หอพักสำหรับกะกลางคืนจัดให้ใกล้ที่สุด จะได้ไม่เสียเวลาระหว่างทาง”
“ได้ครับ” โจวกั๋วเฉียงรับคำแล้วหมุนตัวไปแผนกธุรการทันที
หลินหย่วนหยิบแบบแปลนแล้วออกจากแผนกเทคนิคตามไป
เขาตั้งใจไปหาเฉินเถี่ยจู้ที่โรงงานแปรรูปเครื่องจักรกลหมายเลข 1 มีบางเรื่องที่ต้องอาศัยฝีมือช่างเก่าคนนี้ถึงจะทำต่อได้
พอเดินเข้าโรงงาน หลินหย่วนก็พบว่าข้างในคึกคักกว่าปกติเป็นเท่าตัว
วันแรกของการทำงานสองกะ กะกลางวันเพิ่งเริ่มงาน ส่วนกะกลางคืนยังไม่เลิก เครื่องปั๊มสองเครื่องส่งเสียงดังโครมคราม พอเดินเข้าไปใกล้ ๆ แรงสั่นสะเทือนทำให้เท้าชาไปหมด
ตาเฒ่าจางยืนอยู่ข้างเตาชุบแข็ง กำคีมเหล็กไว้ในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ
เฉินเถี่ยจู้ยองอยู่ข้างแท่นปั๊ม กำลังใช้เวอร์เนียวัดสลักกำหนดตำแหน่งของแม่พิมพ์
ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นหลินหย่วนมา ช่างเฉินก็ทักทาย
“หัวหน้าหลิน อรุณสวัสดิ์”
“ช่างเฉิน อรุณสวัสดิ์เหมือนกัน”
ทักทายกันเสร็จ หลินหย่วนก็เข้าเรื่องทันที เขายองลงข้างเฉินเถี่ยจู้ “เรื่องโครงสร้างสลักกำหนดตำแหน่ง ช่างเฉินมีแนวคิดชัดเจนหรือยังครับ?”
เฉินเถี่ยจู้วางเวอร์เนียลงบนพื้น แล้วใช้ชอล์กวาดภาพร่างบนแท่นเครื่องจักร
“สลักกำหนดตำแหน่งที่ใช้อยู่ตอนนี้เป็นทรงกระบอก เวลาสอดเข้าไปต้องเล็งอยู่นาน ถ้าเล็งไม่ตรงก็ต้องใช้มือเคาะเข้าไป”
เขาใช้ปลายชอล์กแตะหัวสลักในภาพ “ผมว่าจะเปลี่ยนเป็นทรงกรวย แบบนี้ปลายหน้าจะเล็ก ส่วนด้านหลังใหญ่กว่า พอวางลงในรูมันก็เลื่อนเข้าไปเอง”