หลังหลินหย่วนจากไป โจวเจิ้นปังก็เริ่มร่างโทรเลขทันที
เขาเขียนแล้วแก้ แก้แล้วก็เขียนใหม่ วุ่นวายอยู่นานกว่าจะเสร็จ
ที่สำคัญคือ บางประโยคเขากลัวเขียนหนักเกินไปแล้วจอมพลเนี่ยจะคิดว่าเขาพูดเกินจริง แต่ถ้าเขียนเบาเกินไปก็กลัวว่าจะไม่ได้รับความสนใจ
สุดท้ายเขากัดฟันเขียนไปสามประโยค
“สำนักงานเตรียมการรถถังมี ‘ความก้าวหน้าครั้งสำคัญ’ ตัวชี้วัดทางเทคนิคในตอนนี้เหนือกว่าที-34 ซึ่งเป็นมาตรฐานการออกแบบอย่างมาก”
“เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ต้องเก็บเป็นความลับอย่างเด็ดขาด โปรดมีคำสั่ง”
“ขอเสนอให้เลือกสถานที่ลับสุดยอดแห่งใหม่ เพื่อดำเนินการวิจัยและพัฒนาแบบปิด”
มีเพียงสามประโยคนี้ เขาตรวจดูแล้วว่าไม่มีปัญหา จึงส่งออกไปทันที
หลังส่งเสร็จ เขาก็ไม่ได้กลับไปนอน แต่เอนตัวลงบนเก้าอี้ทำงานแล้วนวดขมับเพื่อพักสายตา
ในที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะข้าง ๆ ก้นบุหรี่กองพะเนินจนเต็ม
เขารู้ว่าจอมพลเนี่ยกำลังยุ่ง ตอนนี้สงครามต่อต้านอเมริกาและช่วยเหลือเกาหลีดำเนินไปอย่างเข้มข้น งานในแนวอุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์ก็มีเรื่องให้จัดการนับไม่ถ้วน
โทรเลขภายในประเทศแบบนี้ บางทีอาจต้องรอหลายชั่วโมงกว่าจะได้รับคำตอบ
เป็นไปตามคาด เช้าวันต่อมาเวลาหกโมงกว่า
เจ้าหน้าที่รักษาความลับก็เคาะประตูห้องทำงานของเขา
“ผู้อำนวยการโจว!” เสียงเจ้าหน้าที่รักษาความลับสั่นเล็กน้อย “จอมพลเนี่ยตอบโทรเลขมาแล้ว!”
เสียงเคาะประตูปลุกโจวเจิ้นปังให้ตื่น เขาลุกพรวดขึ้นทันที
“เอามาให้ฉันเร็ว!”
เขาคว้าโทรเลขมาอย่างรวดเร็ว บนนั้นมีข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียว
“ดำเนินการตามนี้ ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเสนาธิการทหารร่วมจะให้ความร่วมมือเต็มที่ รหัสโครงการ: โครงการแม่น้ำเหลือง เนี่ย”