หลินหย่วนกับจู้จื่อออกมาจากสถาบันคณิตศาสตร์ ตอนนั้นฟ้ามืดสนิทแล้ว
เมืองหลวงในเดือนกรกฎาคมมีลมกลางคืนที่อบอ้าวเล็กน้อย พัดเอาเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผากของหลินหย่วนให้แห้งไป
หลายวันมานี้เขายุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก เพิ่งจัดการเรื่องหัวรถจักรของกรมการรถไฟเสร็จ การเตรียมจัดตั้งสถาบันคอมพิวเตอร์ก็ประดังเข้ามาไม่ขาดสาย เรื่องหนึ่งต่อเรื่องหนึ่ง หลินหย่วนแทบไม่มีเวลาให้ได้พักหายใจ
หลังกล่าวลาท่านศาสตราจารย์หัว หลินหย่วนก็ขึ้นรถประจำตำแหน่งของกรมใหญ่อุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์ โดยมีรถสองคันคอยคุ้มกันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ก่อนมุ่งหน้าไปยังบ้านพักอย่างรวดเร็ว
หลินหย่วนเอนหลังอยู่เบาะหลัง หลับตาพักสายตาพลางคิดถึงแผนงานช่วงนี้ ทั้งการพัฒนาเครื่องต้นแบบ การปรับปรุงเครื่องยนต์สันดาปภายในสำหรับเรือ และการเขียนตำราเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์...
คิดไปคิดมา ศีรษะของเขาก็เอียง ก่อนจะหลับไปบนเบาะหลัง
ตอนจู้จื่อปลุกเขา รถก็จอดอยู่ใต้ตึกที่พักแล้ว
จู้จื่อปลุกเขาเบา ๆ “คุณหลิน ถึงบ้านแล้วครับ”
หลินหย่วนขยี้ตา หาวหวอดหนึ่งก่อนลงจากรถ
พอเข้าบ้าน เขาก็ไม่ได้พัก แต่ตรงไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือทันที
บนโต๊ะมีทั้งกระดาษกับปากกาวางอยู่เสมอ นอกจากนี้ยังมีเอกสารชุดที่ท่านหัวนำกลับมาจากอเมริกา
ชั้นเรียนฝึกอบรมจะเริ่มพรุ่งนี้แล้ว เขาต้องรีบจัดทำตำราที่เกี่ยวข้องให้เสร็จโดยเร็ว
เขาไม่ได้รีบลงมือเขียน แต่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อน
นักเรียนใหม่รุ่นนี้มีพื้นฐานแตกต่างกันมาก สาขาวิชาก็ไม่เหมือนกัน บางคนถึงขั้นเป็นช่างเทคนิคที่ย้ายมาจากโรงงาน