“คุณยาย คุณตา หนูเป็นคนให้พวกเขามาเอง หนูเองก็อยากใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขา เสิ่นมู่เป็นคนดีมาก พอคุณยายคุณตาได้เจอเขาแล้วต้องชอบเขาแน่ค่ะ”
แม้จะรู้สึกผิดต่อคุณยายคุณตา แต่ถังเนี่ยนซีก็ไม่อยากพูดโกหกหลอกพวกท่าน
เธอมองทั้งสองคนอย่างจริงจัง ก่อนย้ำอีกครั้งว่าเป็นเธอที่ให้เสิ่นมู่กับลูกมา ไม่ใช่พวกเขาตื๊อเธอ
เธอไม่ได้ขอให้คุณยายคุณตาต้องยอมรับพวกเขา แค่อยากให้ทั้งสองรู้ว่าตัวเองตัดสินใจแล้ว
เมื่อเสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินต้าห่ายได้ยินถังเนี่ยนซีพูดเช่นนั้น ทั้งคู่ก็มองหน้ากันอย่างงุนงง ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นแบบนี้
“เนี่ยนเนี่ยน ลองคิดดูอีกสักหน่อยดีไหม!” เสิ่นจิ้งอี๋ไม่อยากให้หลานสาวที่มีอนาคตสดใสต้องหาคู่ครองแบบนี้ ไม่ใช่ว่าดูถูกเสิ่นมู่ที่เป็นคนชนบท แต่เป็นเพราะกลัวว่าถังเนี่ยนซีจะเสียใจภายหลัง
ช่องว่างระหว่างพวกเขามากเกินไป ต่อให้มีลูกด้วยกันแล้ว ก็รับประกันได้หรือว่าจะใช้ชีวิตกันดี ๆ ไปตลอด?
“คุณยาย หนูคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วถึงตัดสินใจแบบนี้ ไม่อย่างนั้นหนูก็คงไม่ให้พวกเขามาเมืองหลวงหรอกค่ะ ขอโทษนะคะคุณยายคุณตา”
ถังเนี่ยนซีรู้ว่าพวกท่านหวังดีกับเธอ แต่เธอคิดเรื่องนี้มานานแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้เธออยากใช้ชีวิตอยู่กับเสิ่นมู่และลูกชายของเขา
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอแค่อยากรักษาปัจจุบันไว้ให้ดี
เธอมองเข้าไปในดวงตาของเสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินต้าห่าย เพื่อให้พวกท่านเห็นถึงความมุ่งมั่นของเธอ
“เนี่ยนเนี่ยน แล้วตอนนี้พวกเขาพักอยู่ที่ไหน พาพวกเขามาให้พวกเราดูหน่อยสิ” เสิ่นจิ้งอี๋เห็นแววตาจริงจังของถังเนี่ยนซี แม้จะไม่อยากให้หลานสาวแต่งงานกับคนชนบท แต่เธอก็แต่งงานกับเขาและมีลูกแล้ว อีกทั้งเจ้าตัวยังเต็มใจอยู่กับพวกเขาด้วย