ประเทศไฟอยู่ไม่ไกลจากประเทศนินจาร้อยตระกูลที่อุจิวะ คิเพิ่งสร้างขึ้นใหม่ หากเร่งเดินทางเต็มกำลังก็ไปถึงได้ภายในวันเดียว แต่เมื่อคำนึงถึงการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นภายหลัง พวกเขาจึงพักฟื้นระหว่างทาง และใช้เวลาสองวันกว่าจะถึงหมู่บ้านแห่งใหม่ของประเทศนินจาร้อยตระกูล
แน่นอนว่าไม่มีม่านคาถาป้องกัน อุจิวะ คิอยากได้วิชาประทับตราสำหรับสร้างม่านคาถาของตระกูลอุซึมากิมาก แต่น่าเสียดายที่เขายังมีน้ำหนักไม่มากพอ จึงทำได้เพียงอาศัยการตรวจจับเป็นระยะของฮิวงะ เรียวโนะ
ขณะนั้น ภายในหมู่บ้าน
“คิ ฉันเห็นนินจาโคโนฮะแล้ว” ฮิวงะ เรียวโนะตะโกนบอกร่างแยกของอุจิวะ คิ
“ได้ ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ” อุจิวะ คิรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน เขาตั้งใจจะไปทำข้อตกลงกับตระกูลอุซึมากิ โดยแลกราเซ็นกันกับวิชาสร้างม่านคาถาของพวกเขา ส่วนวิชาประทับตรานั้นเขามีอุจิวะ คาเอ็นจิงอยู่แล้ว แค่นี้ก็พอ
นอกหมู่บ้าน
“เพิ่งผ่านไปไม่นานเอง แต่กลับสร้างหมู่บ้านใหญ่โตขนาดนี้ได้แล้ว” ฮิวงะ เท็นกะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ในมุมมองของเบียะกุกัน หมู่บ้านแห่งนี้ใหญ่กว่าโคโนฮะเสียอีก
“หึ ก็ไม่เลว” อุจิวะ เอ็นเอ่ยขึ้น อย่างแรก อุจิวะ คิไม่ได้เลือกทรยศ แต่กลับแยกตัวออกมาตั้งหลักด้วยตัวเอง เรื่องนี้ทำให้พวกเขาเกลียดเขาไม่ลง
แต่ถึงอย่างไรก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ไม่เช่นนั้นอุจิวะในโคโนฮะจะเดือดร้อน พวกเขาแบกรับเกียรติของตระกูลไว้ จะยอมให้ใครทำให้เสื่อมเสียไม่ได้เด็ดขาด
“พวกคุณจะลงมือเต็มกำลังใช่ไหม” ฮิวงะ เท็นกะถามอย่างไม่ค่อยไว้ใจ
“หึ นายต่างหากที่ควรหาที่ซ่อนให้ดี” สำหรับฮิวงะที่มีฝีมือด้อยกว่าหนึ่งขั้น พวกอุจิวะไม่เห็นอยู่ในสายตา ความหยิ่งทะนงทำให้ในสายตาพวกเขามีเพียงอุจิวะกับเซ็นจู ส่วนพวกที่เหลือน่ะหรือ? ก็แค่พวกไร้ค่า
วินาทีถัดมา อุจิวะ คิใช้วิชาพริบตามาปรากฏตัวตรงนั้น ก่อนยกมือทักทาย “สวัสดี พวกคุณสนใจเข้าร่วมประเทศของผมไหม? ประเทศนินจาร้อยตระกูลเปิดรับตระกูลนินจาทุกตระกูลนะ”
“อุจิวะ คิ เงินของพวกขุนนางเป็นฝีมือนายใช่ไหม” อุจิวะ เอ็นถาม
“ใช่ ผมเอง” อุจิวะ คิพยักหน้า เรื่องต่าง ๆ ที่เขาทำไม่มีทางปิดบังได้อยู่แล้ว สู้ยอมรับตรง ๆ ไปเลยดีกว่า
“ฮิวงะ เรียวโนะอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ในหมู่บ้าน” อุจิวะ คิตอบทุกคำถาม
“พวกคุณระวังตัวไว้หน่อย ปริมาณชาคระในตัวเขา ฉันเคยเห็นมากขนาดนี้แค่ในตัวโฮคาเงะกับมาดาระเท่านั้น” ฮิวงะ เท็นกะเตือน
“อะไรนะ!” อุจิวะทั้งสามมองอุจิวะ คิอย่างระแวดระวัง พวกเขาไม่คิดว่าคนที่ปกติฝีมือธรรมดาคนนี้จะมีชาคระมากมายขนาดนั้น
“อืม ที่เขาพูดก็ไม่ผิด พวกคุณระวังตัวไว้หน่อยก็ดี” ขณะพูด ดวงตาของอุจิวะ คิก็เปลี่ยนไป สามตากลมหมุนวนกลายเป็นลวดลายซับซ้อน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นมังเงียวโชชาริงกัน
“มังเงียวโชชาริงกัน!” สีหน้าอุจิวะ เอ็นดูย่ำแย่ มังเงียวโชชาริงกันกับสามตากลมมีช่องว่างห่างกันราวฟ้ากับเหว พวกเขาเข้าใจแล้วว่าอุจิวะ คิซ่อนฝีมือมาตลอด แต่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยหรือ? การซ่อนฝีมือไม่ได้ทำให้ตระกูลสนใจ ไม่ได้รับเกียรติ และยิ่งไม่ได้รับการสนับสนุนให้เติบโต
“อืม ยุคนี้ยังมีคนที่ดูออกอยู่บ้างนะ ต่อจากนี้ผมจะใช้เก็นจุตสึ ระวังตัวไว้ล่ะ” อุจิวะ คิพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยองอย่างยิ่ง
ทั้งสี่คนมีสีหน้าบูดบึ้ง ถูกเตือนกันโต้ง ๆ แบบนี้เชียวหรือ? นอกเหนือจากการต่อสู้ระหว่างมาดาระกับฮาชิรามะแล้ว การต่อสู้ระหว่างนินจาก็คือสงครามข่าวกรองแท้ ๆ แต่อุจิวะ คิกลับบอกกระทั่งกระบวนท่าที่กำลังจะใช้ แบบนี้ดูถูกพวกเขาเกินไปแล้ว
“อย่าดูถูกกันนัก ต่อให้เป็นมังเงียวโชชาริงกัน ฉันก็จัดการนายได้!” อุจิวะที่กำลังเดือดดาลต่างเปิดใช้สามตากลม แล้วพุ่งเข้าใส่อุจิวะ คิอย่างรวดเร็ว
“ผมว่าพวกคุณตรวจสอบสภาพตัวเองก่อนดีกว่านะ” อุจิวะ คิเตือน ก่อนจะคลายเก็นจุตสึ
อุจิวะสองคนมองดาบของตัวเองที่กำลังจะฟันใส่กัน ส่วนอุจิวะ เอ็นกับฮิวงะ เท็นกะก็เกือบจะลงมือใส่กันเช่นกัน เมื่อกลับมาเป็นปกติ สีหน้าของพวกเขาก็ย่ำแย่อย่างยิ่ง เมื่อครู่นี้พวกเขาถูกเก็นจุตสึเข้าให้แล้ว
“นี่คือพลังเนตรของมังเงียวโชชาริงกันสินะ?” อุจิวะ เอ็นหยุดมือ การต่อสู้ต่อไปไม่มีความหมายอีกแล้ว
“แน่นอน ถ้าพวกคุณมีฝีมือระดับฮาชิรามะกับมาดาระ เก็นจุตสึนี้ก็ย่อมไม่มีผล” อุจิวะ คิพูดอย่างอารมณ์ดี
“อุจิวะ คิ ทำไมนายถึงออกจากหมู่บ้าน แล้วทำไมถึงซ่อนฝีมือ?” อุจิวะอีกคนตะโกนถาม เขายอมรับไม่ได้ที่ตัวเองเกือบตายเพราะเก็นจุตสึ โดยเฉพาะเกือบถูกคนกันเองฆ่า
“ทำไมถึงออกจากหมู่บ้านน่ะหรือ? เพราะไม่มีหวังจะได้เป็นโฮคาเงะ ยังไงผมก็เป็นอุจิวะ ส่วนเรื่องซ่อนฝีมือ…ท่านอิซึนะไม่แข็งแกร่งหรือไง? แล้วสุดท้ายก็ยังตายหลังถูกจับตามองเป็นพิเศษไม่ใช่หรือ” อุจิวะ คิบอกเหตุผลของตัวเอง
คำพูดของอุจิวะ คิทำให้พวกเขาพูดไม่ออก เพียงแต่พวกเขาไม่คิดว่าอุจิวะ คิจะพูดคุยด้วยง่ายขนาดนี้
“เอาละ ต่อจากนี้พวกคุณก็รออยู่ที่นี่ อีกสักพักจะมีคนมาอีก ผมจะจัดการทีเดียวให้หมด ทางที่ดีอย่าเพิ่งไปไหน ไม่อย่างนั้นพอได้ฟังข่าวลือที่คนอื่นเล่าต่อ ๆ กันมา มันอาจฟังดูเกินจริงไปหน่อย” อุจิวะ คิหันหลังเดินกลับเข้าหมู่บ้าน
ทั้งสี่อยากรีบกลับไปส่งข่าว แต่เท้ากลับขยับไม่ได้ พวกเขาถูกวิชาตรึงร่างขั้นพื้นฐานที่สุดเข้าแล้ว
ผ่านไปพักใหญ่ พวกเขาจึงหลุดจากวิชาตรึงร่างได้ ก่อนจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก ช่องว่างที่ห่างกันมหาศาลเช่นนี้ทำให้พวกเขาไม่อาจลงมือต่อได้
“นี่น่ะหรืออุจิวะ?” ฮิวงะ เท็นกะหัวเราะขื่น ๆ แบบนี้เองหรือที่ทำให้ตระกูลคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าอุจิวะ? อุจิวะมีมาดาระกับคิ แล้วพวกฮิวงะมีอะไร? พ่อของเขา เท็นชินน่ะหรือ? จะสู้คนพวกนี้ได้ไหม? เขาไม่คิดว่าจะได้
“หึ พวกอุจิวะย่อมไม่ใช่สิ่งที่พวกฮิวงะจะเทียบได้อยู่แล้ว” อุจิวะคนหนึ่งพูดอย่างภาคภูมิใจ
“ฮะ ๆ นายอาจสู้ฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ” ฮิวงะ เท็นกะเองก็มีโทสะ คนพวกนี้หยิ่งผยองเกินไปแล้ว ถ้าพวกเขามีฝีมือระดับคิกับมาดาระก็ว่าไปอย่าง แต่ไม่มีฝีมือถึงขั้นนั้นแล้วยังหยิ่งขนาดนี้
มิน่าตระกูลอุจิวะถึงไม่เป็นที่ชื่นชอบในหมู่บ้าน ใครจะไปชอบกันไหว เอะอะก็ยกตระกูลตัวเองมาพูดอยู่ได้
“หึ งั้นก็มาสู้กัน อย่าดูถูกชาริงกัน!” อุจิวะคนนั้นเปิดใช้สามตากลมทันที เตรียมพร้อมจะต่อสู้
“หยุดเดี๋ยวนี้ ดูตัวเองสิว่าทำอะไรลงไป! เมื่อครู่แค่อุจิวะ คิมอง นายก็ทำท่าอะไรแล้ว? อย่าทำให้เกียรติของอุจิวะต้องเสื่อมเสีย” อุจิวะ เอ็นเอ่ยห้าม
“ครับ” อุจิวะคนนั้นก้มหน้าลง เขามีความภาคภูมิใจของตัวเอง แต่ก็ยังทำใจเชื่อไม่ได้ว่าถูกจัดการได้ในพริบตาเดียว
“เอ็น พวกเราจะรอต่อไปหรือ?” ฮิวงะ เท็นกะเห็นว่าเอ็นยังพูดคุยกันได้ จึงถามขึ้น
“รอเถอะ ไม่อย่างนั้นโฮคาเงะก็ไม่เชื่อข่าวที่คนอื่นเล่ามาหรอก” อุจิวะ เอ็นหมายถึงฮาชิรามะ โทบิรามะ ผู้ที่เกือบจะได้เป็นโฮคาเงะ
“ได้ ไม่รู้ว่าพวกเราจะเข้าไปได้ไหม” ฮิวงะ เท็นกะยังคงอยากรู้อยากเห็นหมู่บ้านที่เพิ่งสร้างใหม่นี้อยู่บ้าง
“พวกคุณเข้ามาดูได้” ฮิวงะ เรียวโนะเดินเข้ามา
“ยัยผู้หญิงน่ารังเกียจ” อุจิวะคนนั้นเกิดอาการขึ้นมาทันที เดิมทีก็ไม่มีอะไรแท้ ๆ แต่อุจิวะ คิที่แข็งแกร่งขนาดนั้นกลับไปอยู่กับฮิวงะเสียได้ น่าโมโหจริง ๆ สืบทอดสายเลือดให้ตระกูลสิ!
“เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?” ฮิวงะ เรียวโนะเส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผาก
“แค่ก ๆ เขาสติไม่ค่อยดี อย่าถือสาเขาเลย” อุจิวะ เอ็นพูดพลางศอกใส่อีกฝ่าย ถึงทำให้เขาสงบลงได้
ไม่ว่าจะอย่างไร ฮิวงะ เรียวโนะก็เป็นนายหญิงของประเทศนินจาร้อยตระกูลแล้ว จะพูดอะไรก็ต้องคิดให้รอบคอบ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเหตุการณ์เหมือนเมื่อครู่อีก หมอนี่อาจถูกซ้อมจนตายได้
“ฉันตัดสินใจแล้ว เขาเข้าไปไม่ได้ ส่วนคนอื่นเข้าไปได้”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะฉันคือฮิวงะ เรียวโนะ” ฮิวงะ เรียวโนะส่งเสียงหึ เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร เธอก็พาอีกสามคนเดินเข้าไปในหมู่บ้าน
แม้จำนวนคนจะน้อยกว่าโคโนฮะ แต่ผู้คนที่นี่ก็มีไม่น้อย เพราะประเทศเล็ก ๆ ต้องเผชิญสงครามมานานหลายปี ตอนนี้มีคนเข้ามาควบคุมที่นี่แล้ว หลายคนจึงคาดหวังกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย อย่างไรเสีย ต่อให้แย่แค่ไหนก็คงไม่แย่ไปกว่าแต่ก่อนแล้ว