ตุ้บ—!
“เอ๊ะ? เสียงอะไรน่ะ?”
ฝูซูยื่นศีรษะออกมาจากลูกกรงคุก มองซ้ายมองขวา นอกจากระเบียงมืดสลัวที่แสงเทียนไหววูบวาบ ก็ไม่เห็นสิ่งใด
ทว่าห้องขังข้าง ๆ กลับไม่สงบเงียบเหมือนระเบียงมืดสลัวนั้น
เหมิงอี้กัดฟันกรอด ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้าง หน้าผากและลำคอปูดโปนด้วยเส้นเลือด กำหมัดแน่น
เขาแทบอยากพุ่งไปห้องขังข้าง ๆ กระชากเหมิ่งยาออกมา แล้วลากไปข้างนอกทุบตีสักหนึ่งชั่วยามค่อยว่ากัน!
ขอเพียงยังเหลือลมหายใจ ต่อให้ตีเหมิ่งยาจนลุกจากเตียงไม่ได้สิบวันครึ่งเดือนก็ไม่เป็นไร พี่ใหญ่เหมิงเถียนไม่มีทางตำหนิเขาแน่
หากพี่ใหญ่รู้ความจริง คงรีบเดินทางจากซ่างจวิ้นกลับมาทันที แล้วทุบตีลูกอกตัญญูผู้นี้อีกสักยก!
ไอ้เด็กเวรนี่ชัด ๆ ว่ากำลังเอาเก้าตระกูลของตระกูลเหมิงไปผูกไว้กับเอว แล้วกระโดดหนังยางเล่น!
เมื่ออิ๋งเจิ้งเห็นว่าเหมิงอี้กำลังจะระเบิดโทสะ เขาก็ชิงกดตัวอีกฝ่ายไว้ก่อน พร้อมส่งสายตาห้ามไม่ให้ส่งเสียงใด ๆ
พอเห็นสีหน้าฝ่าบาท เหมิงอี้ก็หงอยลงทันที แต่ในใจนั้นขมขื่นเหลือเกิน...
เขานึกเสียใจจริง ๆ ที่เรียกเหมิ่งยากลับมา...
บ้านฝ่าบาทมีลูกอกตัญญู แล้วตระกูลเหมิงของเขาจะไม่มีได้อย่างไร...
คนหนุ่มเลือดร้อนเป็นเรื่องเข้าใจได้ ความฮึกเหิมเต็มอกก็เข้าใจได้ แต่เอาเก้าตระกูลไปผูกไว้กับเอวแล้วกระโดดหนังยางเล่นนี่ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ
หรือสวรรค์กำลังจะทำลายตระกูลเหมิงของข้า?!
......
เหมิ่งยามีสีหน้าตื่นตระหนก เขาขยับเข้าไปใกล้ฝูซูแล้วเอ่ยเสียงเบา “คุณชาย...”
แต่ถึงจะอ้าปากค้างอยู่นาน กลับพูดประโยคที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้สักคำ
เพราะเวลานี้ทั้งตัวเขาชาไปหมด สมองก็พลอยหยุดทำงานตามไปด้วย
ถึงขั้นสงสัยว่าตนเองหูฝาดหรือไม่
ความชอบธรรมในการช่วยมังกรขึ้นครองบัลลังก์หรือ?
พูดเสียไพเราะ...
นี่มันก่อกบฏชัด ๆ!
ล้อเล่นอะไรกัน!
ตระกูลเหมิงเป็นขุนนางซื่อสัตย์มาหลายชั่วอายุคน เป็นเสาหลักของแคว้นฉิน เป็นขุนนางผู้ภักดีของฝ่าบาท จะก่อการกบฏได้อย่างไร!
อีกอย่าง ก่อกบฏนี่เป็นคำที่ชวนให้ขนลุกเสียจริง แต่ความผิดนี้มีโทษประหารเก้าตระกูลเชียวนะ!
พอมังกรพิโรธ เก้าตระกูลก็สูญสิ้น!
เหมิ่งยาถึงกับนึกภาพเหตุการณ์นั้นออก จนหน้าซีดเผือด...