บทที่ 5 พลังคือที่สุด
นักเรียนทยอยกลับเข้าห้องเรียน ตอนเดินผ่านแท่นบรรยาย ต่างก็อดไม่ได้ที่จะมองหลู่เชียนด้วยความสงสัยมากกว่าปกติ
เสียงออดดังขึ้น หลู่เชียนหยิบชอล์กเขียนชื่อ “หลู่เชียน” สองตัวบนกระดานดำ
“สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อหลู่เชียน นับจากวันนี้ ผมจะเป็นครูประจำชั้นของห้องเรา และเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ของคุณด้วย”
“หวังว่าจะใช้ชีวิตมัธยมปลายอย่างมีความสุขไปด้วยกันนะครับ”
นักเรียนด้านล่างไม่มีท่าทีตอบสนอง แต่ละคนนั่งเอกเขนกอย่างเกียจคร้าน
“เริ่มด้วยการแนะนำตัวก่อนเลยแล้วกัน ทำความรู้จักกัน บอกสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ เริ่มจากประตูทางเข้าเลยนะ”
เมื่อได้ยินว่าต้องแนะนำตัว ก็เกิดเสียงซุบซิบกันอีกครั้ง
“แนะนำตัวเชย ๆ”
“จริง เลย จะมีประโยชน์อะไร สอน ๆ ไปก็พอ”
“เดี๋ยวเล่นเกมกันนะ!”
“…”
หยางชุ่นที่นั่งอยู่ตรงประตู ลุกขึ้นเหมือนได้ขึ้นรับตำแหน่งกษัตริย์
“อาจารย์หลู่ครับ ผมหยางชุ่น ชอบนอน เล่นเกม ไม่ชอบเรียนหนังสือ กับเข้าเรียน”
ทั้งห้องหัวเราะลั่น ยังมีอีกหลายคนตะโกนว่า “ผมก็เหมือนกัน”
“ดีมาก จริงใจดี ฉันก็ชอบนอนกับเล่นเกมเหมือนกัน คนต่อไป” หลู่เชียนยกคางขึ้น เป็นสัญญาณให้คนต่อไป
หยางชุ่นอึ้งไป ปฏิกิริยานี้มันไม่ถูกนะ
“หนูชื่อหลิวชิงชิง ปกติชอบดูละคร”
“ผมชื่อหวังเย่ ชอบกินหม้อไฟ ชอบกินอะไรก็ว่ากันไป”
“หนูชื่อ…”
เพื่อนคนที่สามยังพูดไม่ทันจบ ประตูหลังห้องก็ถูกผลักเข้ามาด้วยเสียง “ตึง”
เด็กหนุ่มสามคนเดินยิ้มกริ่มเข้ามา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลู่เชียนยืนอยู่หน้าแท่นบรรยาย ฝีเท้าชะงักทันที
“สวัสดีครับอาจารย์” หลี่จวิ้นพูดขอไปที แล้วก้มหน้าจะเดินกลับไปที่ตัวเอง
“เดี๋ยวก่อน!” หลู่เชียนชี้ไปที่นาฬิกาบนผนัง “พวกเธอสายไปห้านาที”
“สายก็สายสิ เรื่องแค่นี้เอง” หลี่จวิ้นทำหน้าไม่สนใจ
นักเรียนทั้งห้องฮึกเหิมขึ้นมาทันที รอดูปฏิกิริยาของหลู่เชียน
หลู่เชียนเท้าคางบนแท่นบรรยาย เอ่ยอย่างช้า ๆ ว่า “เธอสายแล้ว ก็จะให้กลับไปอย่างนี้ไม่ได้สิ”
“งั้นพวกเราออกไปยืนหน้าห้องก็ได้” หลี่จวิ้นพูดจบ ก็หันหลังเดินไปที่ประตู
“อย่าเพิ่งรีบ” หลู่เชียนรีบเรียกเขาไว้ “ฉันไม่ได้บอกให้ไปยืนนะ”
น่าขำ สำหรับเด็กพวกนี้ การยืนหน้าห้องยังเป็นรางวัลด้วยซ้ำ ต่อให้ไม่ดีก็อาจจะไปสนามไปเล่นบาสกับห้องอื่นเลยก็ได้
“แล้วจะให้พวกเราทำอะไร?” หลี่จวิ้นทำหน้าไม่พอใจ
หลู่เชียนมองเขาอย่างสนุกสนาน หน้าจอข้อมูลส่วนตัวของหลี่จวิ้นลอยขึ้นมาตรงหน้า
【ชื่อ: หลี่จวิ้น】
【เพศ: ชาย】
【อายุ: 16】
【พรสวรรค์: คณิตศาสตร์ (ปานกลาง)、ภาษาไทย (ปานกลาง)、ภาษาอังกฤษ (ดี)、ฟิสิกส์ (ค่อนข้างแย่)、เคมี (ค่อนข้างแย่)、ชีววิทยา (ค่อนข้างแย่)……ยิงธนู (ระดับสุดยอด)、ร้องเพลง (ค่อนข้างแย่)】
หลู่เชียนตาลุกวาบ พรสวรรค์ยิงธนูระดับสุดยอด?!
คุณพระ นี่มันนักธนูในอนาคตเลยนี่!
นิ่งไปครู่หนึ่ง หลู่เชียนก็พูดว่า “ร้องเพลงให้ฟังหน่อย”
“หา?” หลี่จวิ้นอึ้งไป มึนงงเล็กน้อย “ร้องเพลง?”
เพื่อนคนอื่นก็มองหลู่เชียนด้วยความงุนงง นี่มันอะไรกัน?
“ทำไมต้องร้องเพลง?”
“เพราะเธอสาย”
“งั้นผมออกไปยืนหน้าห้อง”
“ไม่ได้ ฉันเป็นครู เธอต้องฟังฉัน”
“งั้นผมสควอทก็ได้ ห้าสิบหรือร้อยครั้ง”
“ไม่ได้ ต้องร้องเพลง”
หลี่จวิ้นอายจนตัวอายไปหมด
ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเคยเจอการลงโทษมาหลายอย่าง ยืนหน้าห้อง สควอท โดนตีมือ คัดลายมือ ทำความสะอาด...
นี่เป็นครั้งแรกที่โดนลงโทษด้วยการร้องเพลงเพราะมาสาย
ที่สำคัญคือ เขาเป็นคนร้องเพลงไม่เอาไหนโดยธรรมชาติ ร้องเพลงแย่มาก การร้องเพลงในที่สาธารณะก็เหมือนการประจานต่อสาธารณะ
คุณไม่ใช่ครูคณิตศาสตร์เหรอ?
มาทำหน้าที่ครูสอนดนตรีทำไม?
สอน ๆ ไปก็พอ คิดจะหาอะไรแปลก หลี่จวิ้นอดบ่นในใจไม่ได้
“มา ๆ ๆ คนแมนจริง กลัวแล้วเหรอ?” หลู่เชียนใช้วิธีปลุกเร้าทันที “หรือในห้องมีคนที่ชอบ เลยอายไม่กล้าร้อง”
“แบบนี้ ถ้าเพื่อนคนอื่นตกลงว่าไม่ต้องร้อง งั้นเธอก็ไม่ต้องร้อง”
สิ้นเสียง ด้านล่างก็เริ่มส่งเสียงกวนทันที
“คุณจวิ้น ร้องให้ฟังหน่อย!”
“เร็ว ๆ เลย มาเลย อย่ากลัวสิ!”
“อาจารย์หลู่เจ๋งมาก!”
“…”
มองเพื่อนพวกนี้ที่ชอบหาเรื่องไม่กลัวเรื่องใหญ่ หลี่จวิ้นโกรธจนหน้าแดง
“บ้า! ฉันร้อง! ร้องอะไร?”
หลู่เชียนหลีกทางไปด้านข้างนิดหน่อย “อะไรก็ได้ แต่อย่าร้องสองประโยคแล้วหยุด ทำแบบขอไปทีไม่นับ”
“ตกลง!” หลี่จวิ้นฝืนใจตอบ
เดินขึ้นไปบนแท่นบรรยาย เพิ่งรวบรวมอารมณ์พร้อมจะร้อง หลู่เชียนก็พูดอีกว่า “พวกเธอสามคนมาร้องด้วยกัน”
“บ้า! จะให้ฉันร้องไหมเนี่ย!” หลี่จวิ้นเสียสมาธิทันที
“ดูสิ รีบอีกแล้ว มา ๆ ๆ สามคนพร้อมกันเลย”
เฉียนจื่อเหาและหวังซวี่ก็เดินลากเท้าขึ้นมาบนแท่น เหมือนรู้สึกอาย แต่ก็เหมือนกำลังสนุกกับการเป็นจุดสนใจของทุกคน
ทั้งสามกระซิบกันครู่หนึ่ง แล้วหลี่จวิ้นก็พูดว่า “ร้องเพลง ‘เจียงหนาน’ ของหลินจวิ้นเจี๋ยก็แล้วกัน”
“อะแฮ่ม—”
“ลมมาถึงที่นี่ก็เหนียวหนืด”
“เหนี่ยวรั้งความคิดถึงของคนพเนจร”
“…”
เสียงร้องสามแนวที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวดังขึ้น เมื่อร้องด้วยกันกลับกลายเป็นว่าอายน้อยลง
แนวเสียงต่างกันไป มีอย่างเดียวที่เหมือนกันคือ ร้องผิดคีย์หมด
นักเรียนด้านล่างเก็บขำ ยังมีบางคนแอบหยิบมือถือออกมาอัดวิดีโอ หลู่เชียนทำเป็นมองไม่เห็น
สามสิบวินาทีต่อมา หลู่เชียนปรบมือ หยุดการร้องของทั้งสาม
“ดีมาก ร้องได้มีเอกลักษณ์ดี กลับที่ได้ คราวหน้ามาสายก็ร้องต่อ”
หลี่จวิ้นเหมือนได้รับการอภัยโทษ วิ่งกลับไปที่ตัวเองอย่างรวดเร็ว เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการมาสายมันน่าอายและทุกข์ทรมานนัก
“เอาล่ะ แนะนำตัวกันต่อ”
บรรยากาศในห้องค่อย ๆ สนุกสนานขึ้น
ไม่นาน การแนะนำตัวก็สิ้นสุด
หลู่เชียนกลับไปที่แท่นบรรยาย “เอาล่ะ เงียบหน่อย”
เสียงในห้องเงียบลงเล็กน้อย แต่ก็ยังมีเพื่อนหลายคนกำลังคุยกันเบา ๆ
รอยยิ้มบนหน้าหลู่เชียนค่อย ๆ จางหายไป
ครุ่นคิดแวบหนึ่ง เปิดใช้งานการ์ด 【บารมีครู】 กระแสอำนาจบารมีที่จับต้องไม่ได้แผ่กระจายออกจากตัว
“เงียบ!”
【บารมีครู: ปลดปล่อยออร่า ทำให้นักเรียนเกรงขาม ไม่กล้าบังอาจ】
เพื่อนที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่เมื่อครู่ เหมือนโดนสัตว์ร้ายอะไรบางอย่างจ้องอยู่ เสียงค่อย ๆ ดังขึ้นจนกระทั่งหายไปหมด
วินาทีที่แล้วยังหัวเราะกันอยู่ วินาทีต่อมาก็เงียบกริบ
“พูดกันหมดแล้ว? งั้นฉันจะพูดหน่อย” หลู่เชียนพูดช้า ๆ อย่างไม่เร่งรีบ “คาบนี้ไม่สอน พูดเรื่องอื่นกัน ตอนก่อนหน้านี้ฉันได้ยินมาว่าไม่มีครจะคุมพวกเธอได้ ฉันเลยคิดว่าพวกเธอคงไม่ฟังฉัน”
“พวกหลักธรรมคำสอนกับการชี้แนะให้ตั้งใจเรียน พวกครูคนก่อนพูดจนเบื่อแล้ว ฉันจะไม่พูดซ้ำ”
หลู่เชียนหันหลังไปเขียนสี่ตัวอักษรบนกระดาน
「พลังคือที่สุด」
“ในเมื่อเหตุผลใช้ไม่ได้ มาลองวิธีตรง ๆ กัน”
“พวกเธอส่วนใหญ่ไม่อยากให้ครูจัดการ และก็ไม่อยากเรียน”
“แต่ฉันมามีหน้าที่ เป้าหมายของเรามันขัดแย้งกัน”
“ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินมาว่า ห้องยี่สิบห้าของเรานี่ นอกจากเรียนแล้ว กินดื่มเที่ยวเล่นทุกอย่างเก่งหมด”
“ดังนั้น ฉันจะให้พวกเธอทุกคนมีโอกาสประลองครั้งหนึ่ง แค่พวกเธอสักคนหนึ่งมีทักษะด้านไหนที่เก่งกว่าฉัน นับจากนี้ ถ้าเธอไม่ก่อเรื่อง ไม่กวนละแวก ในห้องจะทำอะไรก็ทำ ฉันไม่ยุ่ง”
“แต่ถ้าพวกเธอแพ้ หลังจากนี้ในห้องนี้ ต้องเชื่อฟังฉันอย่างเรียบร้อย”
“พูดจบแล้ว ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?”
หลู่เชียนโยนชอล์กลงในกล่อง ใช้มือสองข้างเท้าบนแท่นบรรยาย หน้าตายิ้มแย้ม
“ยินดีต้อนรับสู่ ห้องเรียนที่พลังคือที่สุด”
.
.