บทที่ 4 พิชิตใจ
ห้องพักครูคณิตศาสตร์
ครูคณิตศาสตร์คนอื่นเหลือบมองหลู่เชียนเป็นระยะ สบตากันแล้วเลิกคิ้ว สื่อสารกันทางสายตา
เห็นได้ชัดว่าข่าวที่หลู่เชียนถูกถอดจากตำแหน่งครูประจำชั้นห้องเหรียญทองแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว
หลู่เชียนเมินสายตาเหล่านั้น ก้มหน้ามองใบเกรดของห้องยี่สิบห้าที่อยู่ในมือตั้งใจ
สมแล้วที่เป็นห้องที่รั้งอันดับสุดท้ายของระดับชั้นมาอย่างยาวนาน กวาดสายตามองใบเกรดทั้งแผ่น เกือบทั้งหมดสอบไม่ผ่าน
แต่ก็มีนักเรียนไม่กี่คนที่เกรดดีอยู่บ้าง ถือเป็นน้ำใสในกระแสขุ่น
“อาจารย์หลู่ อาจารย์ไปเป็นครูประจำชั้นห้องยี่สิบห้าแทนได้ยังไง ถ้าไม่ไหวจริง ๆ มาเป็นครูสอนรายวิชาก็ยังดีนะ”
หูต้าซิงกับหลู่เชียนสนิทกันดีอยู่แล้ว เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย
เดิมทีวิชาคณิตศาสตร์ของห้องยี่สิบห้าเป็นเขาสอนมาตลอด เพิ่งได้รับแจ้งจากโรงเรียนว่า ในภาคต่อไป งานสอนคณิตศาสตร์และงานครูประจำชั้นของห้องยี่สิบห้า จะถูกส่งมอบให้หลู่เชียนทั้งหมด
ในใจก็บอกไม่ถูกว่าดีหรือร้าย
ยังไม่ทันที่หลู่เชียนจะพูดอะไร จู่ ๆ หน้าประตูห้องพักครูก็มีเสียงโอ้อวดดังมา
"พูดอย่างนั้นไม่ได้นะ ไปอยู่ห้องยี่สิบห้าก็ดีออก ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย ยังไงพวกเด็กแย่พวกนั้นก็ไม่เรียน ไม่ต้องสอน ถือว่าเป็นวันหยุด"
จางเฉาเดินเอื่อย ๆ เข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความย่ามใจที่ซ่อนไม่อยู่ เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง
เขานั่งอยู่เยื้องตรงข้ามกับหลู่เชียน
หูต้าซิงสีหน้าไม่พอใจ "อาจารย์จาง คำพูดนี้ของอาจารย์ไม่ถูกนะ"
ถึงเขาจะไม่ได้คาดหวังอะไรกับห้องยี่สิบห้า แต่ทุกคาบเรียนเขาก็ทุ่มเทเต็มที่ ไม่เคยทำไปวัน ๆ เลย จะเอาคาบเรียนไปเป็นวันหยุดได้ยังไง
หลู่เชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเข้าใจแจ่มแจ้ง
ตอนเขาเพิ่งเข้าทำงาน จางเฉายังทำตัวสงบเสงี่ยม ดูไม่ออกว่ามีเจตนาร้าย
แต่หลังจากเขารับช่วงต่อห้องเจ็ด พาชั้นเรียนไต่ขึ้นมาจนกลายเป็นห้องเหรียญทอง ความอิจฉาของจางเฉาก็ซ่อนไว้ไม่อยู่ พูดจาถากถางเป็นระยะ
พูดจาเหน็บแนมทำนองว่า "รั่วข้อสอบรึเปล่า" "ความสามารถเก่งกว่าอาจารย์อย่างพวกเราอีกแล้วนะ"
แต่ดูท่าทางของเขาตอนนี้ หรือว่า...
วินาทีต่อมา จางเฉาเดินผ่านโต๊ะทำงานของหลู่เชียน มีรอยยิ้มเต็มใบหน้าเอ่ยว่า "อาจารย์หลู่ รบกวนเอาข้อมูลของห้องเจ็ดให้ผมด้วยนะ ต่อไปนี้ห้องเจ็ดให้ผมเป็นคนดูแลเอง ไม่ต้องให้อาจารย์เหนื่อยแล้ว"
หลู่เชียนก็เข้าใจแจ่มแจ้ง มิน่าถึงยิ้มได้ย่ามใจขนาดนี้ ที่แท้ก็มารับผลประโยชน์ง่าย ๆ ได้เป็นครูประจำชั้นห้องเหรียญทองนี่เอง
ครูประจำชั้นห้องเหรียญทอง ไม่เพียงแต่ได้ชื่อเสียง สวัสดิการผลงานก็เป็นระดับสูงสุด
หลู่เชียนยกมือขึ้นเลื่อนปึกข้อมูลที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วไปให้เขาเบา ๆ สีหน้าเรียบเฉย "งั้นก็ขอแรงอาจารย์จางหน่อยนะ หวังว่าอาจารย์จะรักษาเกรดของห้องเจ็ดไว้ได้ รักษาตำแหน่งห้องเหรียญทองเอาไว้ อย่าให้พวกผู้ปกครองผิดหวัง"
"ส่วนนักเรียนห้องยี่สิบห้า ก็ไม่ต้องให้อาจารย์เหนื่อยใจหรอก ผมไม่เคยคิดว่าพวกเขาเป็นเด็กแย่ที่ไร้ทางเยียวยา ในสายตาผม เด็กทุกคนมีโอกาสที่จะพัฒนาตัวเองและพลิกฟื้นได้"
จางเฉาพ่นลมจมูกอย่างเย็นชา เก็บข้อมูลเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานด้วยความย่ามใจ
เขาขี้เกียจพูดกับหลู่เชียนอีกแล้ว ตอนนี้เขาเป็นอาจารย์ระดับเหรียญทองแล้ว จะไปถือสากับอาจารย์ฝึกงานทำไมกัน
เป็นอาจารย์อยู่นอกสายตาอย่างห้องยี่สิบห้านั่น จะมีอนาคตอะไร ยังไงไม่ช้าก็ต้องไสหัวออกจากอวี้ไฉ
มองดูท่าทางของเขาที่เหมือนคนใจแคบสมใจ หลู่เชียนหัวเราะเย็นในใจ
คิดจริง ๆ รึว่าห้องเจ็ดน่ะเป็นห้องเด็กดีว่าง่าย? มีเวลาให้เขาปวดหัวเล่นแน่
ไม่มีใครสังเกตเห็น นักเรียนคนหนึ่งที่ผ่านหน้าประตูหูผึ่งตั้งใจฟังอยู่พักใหญ่ หลังจากฟังจบ ก็มีท่าทางอยากรู้อยากเห็น รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ หยิบมือถือออกมาส่งข้อความ
......
ภายในห้องเรียนห้องยี่สิบห้า ม.5
หลี่จวิ้นนั่งแถวสุดท้ายพิงประตูเล่นเกมคิงส์ ใบหน้าเคร่งเครียด
อีกยี่สิบวิจะต้องแย่งมังกรแล้ว ตำแหน่งของนักยิงของเขาดีมาก ยิงถี่เป็นพัลวัน
วินาทีต่อมา ด้านบนสุดของหน้าจอกลับมีข้อความแชทเด้งขึ้นมา
หลี่จวิ้นที่กำลังใช้สามนิ้วดึงแผนที่เล็กอยู่ มือสั่นไปทีหนึ่ง เลยจิ้มเข้าไป หน้าจอเกมดีดเปลี่ยนเป็นหน้าต่างแชทในทันที
【คุณจวิ้น ห้องพวกนายจะมีครูประจำชั้นแล้วนะ】
"เชี่ย!"
หลี่จวิ้นสบถออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วรีบมือไม้พันกันสลับกลับไปที่เกม
แต่ฝั่งตัวเองถูกฆ่าล้างทีมไปหมดแล้ว แพ้เกม
"แม่งเอ๊ย ไอ้โง่ตัวไหนส่งข้อความมา บ้ารึเปล่า" หลี่จวิ้นสบถไม่หยุดปาก โยนมือถือลงบนโต๊ะ ไม่คิดจะลดเสียงพูดเลยแม้แต่น้อย
ครูผู้สอนบนแท่นพูดเห็นเรื่องแบบนี้จนชินแล้ว หนังตาไม่แม้แต่จะยกขึ้น ยังคงสอนต่อไปของตัวเอง
เพื่อนร่วมโต๊ะฟ่านซือเหวินเป็นผู้หญิงผมยาวหยักศกใหญ่ปล่อยสยาย เห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมา
"ฝีมือกระจอก แพ้อีกแล้วนะ"
"หุบปาก แม่งมีไอ้โง่ส่งข้อความมาหาฉัน"
"ส่งอะไร"
"แม่ง..."
"จ๊ะ~"
"ไปให้พ้น!"
ตั้งสติได้ไม่กี่วิ หลี่จวิ้นก็ไปหยิบมือถือมา ดูข้อความ แล้วขมวดคิ้ว
"จะมีครูประจำชั้นแล้ว?"
"หืม?" ฟ่านซือเหวินมองไป ด้วยสีหน้าแปลกใจ "ห้องเราจะมีครูประจำชั้น? ใครช่างไม่รู้จักกาลเทศะขนาดนี้"
หลี่จวิ้นกดแป้นพิมพ์ดังเป๊ก ๆ ถามไป
ครู่ต่อมา
เขายิ้มกริ่ม หัวเราะออกมาอย่างสมน้ำหน้า "อาจารย์ใหม่คนนี้ก็โชคร้ายพอสมควรนะ กว่าจะพาห้องเหรียญทองมาได้ กลับถูกคนอื่นฉกผลงานไป ส่งระเห็จมาอยู่ห้องเราแล้ว ฮ่า ๆ ๆ!"
เวลาเพียงแค่ไม่กี่นาที เพื่อนร่วมห้องทุกคนก็รู้ว่าจะมีครูประจำชั้นคนใหม่แล้ว
แต่คุยกันได้สักพักก็ไม่สนใจแล้ว ยังไงก็อยู่ได้ไม่กี่วันก็ต้องถูกไล่ออกไป
ใกล้เลิกเรียนตอนเที่ยง
หลี่จวิ้นตะโกนเสียงต่ำไปทางด้านข้าง "ไปกัน ไปจองเครื่องก่อน เดี๋ยวไม่มีที่"
"ไป ไป ไป"
เด็กผู้ชายสามคนก้มหลัง เดินออกจากประตูหลังไปเลย
พอเดินมาถึงทางเข้าออกใหญ่ เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้นมาพอดี สามคนเดินส่ายอาด ๆ ออกไปทางประตูใหญ่ วิ่งตรงไปยังร้านเกม
......
ยี่สิบนาทีก่อนเข้าเรียนช่วงบ่าย หลู่เชียนนั่งอยู่ในออฟฟิศ เตรียมตัวจะไปสอน
จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามในใจ
"ระบบ ฉันผูกโยงห้องยี่สิบห้าใหม่ ยังมีรางวัลอีกหรือเปล่า แกไม่ได้บอกว่าห้ามเปลี่ยนผูกโยงนะ!"
ตอนแรกที่ผูกโยงห้องเจ็ด ได้รับรางวัลเป็นกล่องสุ่มการ์ดกับเงินสดหนึ่งล้าน
ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะได้ไหม
【*…*&…@#】
ระบบดูเหมือนค้างไปชั่วขณะ คล้ายกำลังลังเลอะไรบางอย่าง
ครู่ต่อมา
【ผูกโยงห้องยี่สิบห้าสำเร็จ ได้รับรางวัลสุ่มการ์ดหนึ่งครั้ง เงินสด 100 ล้านหยวน โอนเข้าบัญชีธนาคารแล้ว】
หลู่เชียนเลิกคิ้วขึ้น เยี่ยมไปเลย ขูดขนแกะได้อีกแล้ว
【หมายเหตุ: ภายหลังหากเปลี่ยนห้องอีกจะไม่มีรางวัลผูกโยงอีก】
หลู่เชียนยังคงตื่นเต้นไม่หาย ไม่ขาดทุนก็คือได้กำไร กำไรน้อยก็คือกำไรมหาศาล
เริ่มสุ่มการ์ด
หลู่เชียนคิดในใจขึ้นมา วงล้อสุ่มครั้งใหญ่วงหนึ่งก็ปรากฏขึ้น เริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมาก็ค่อย ๆ หยุดลง
การ์ดสีทองอร่ามใบหนึ่งหมุนช้า ๆ อยู่ในวิสัยทัศน์ของหลู่เชียน
【เป็นหนึ่งในใต้หล้า : ไม่ว่าจะประลองสิ่งใด เจ้าจะแข็งแกร่งที่สุดเสมอ เมื่อประลองจบ เจ้าจะได้รับความสามารถในการประลองนั้น และได้รับความเคารพระดับที่แตกต่างจากฝ่ายตรงข้าม】
หลู่เชียนใจสั่นสะท้าน ได้ของเด็ดแล้ว
เป็นที่รู้กันดีว่า ในหมู่ความสามารถประเภทกฎเกณฑ์นั้นไม่มีอะไรอ่อนแอ
เป็นผู้ไม่เคยพ่ายแพ้มาแต่เกิดเลยนะเนี่ย
แบบนี้ก็จะใช้จัดการดูแลห้องยี่สิบห้าได้สะดวกยิ่งขึ้นแล้ว
สิบนาทีก่อนเข้าเรียนช่วงบ่าย หลู่เชียนถือสมุดเช็คชื่อเดินเข้าห้องยี่สิบห้า
มีนักเรียนในห้องเรียนเพียงครึ่งกว่า
เห็นมีอาจารย์แปลกหน้าเดินเข้ามา นักเรียนที่นั่งอยู่ก็มีชีวิตชีวากันขึ้นมา เหมือนเห็นสัตว์หายากอะไรสักอย่าง
เด็กผู้ชายที่นั่งหน้าสุดคนหนึ่งถามยิ้มแป้นว่า "อาจารย์หลู่ อาจารย์จะมาเป็นครูประจำชั้นห้องพวกเราหรอครับ"
หลู่เชียนมองไป ตรงหน้ามีแผงข้อมูลของเด็กหนุ่มคนนี้ปรากฏขึ้น
【ชื่อ: หยางชุ่น】
【เพศ: ชาย】
【อายุ: 16】
【พรสวรรค์: คณิตศาสตร์ (สอบผ่าน) ภาษา (ปานกลาง) อังกฤษ (ย่ำแย่มาก) ฟิสิกส์ (ดี) เคมี (สอบผ่าน) ชีววิทยา (สอบผ่าน) ... กระโดดไกล (ยอดเยี่ยม)】
หลู่เชียนยิ้มพยักหน้า "ใช่แล้ว เธอชื่อหยางชุ่นสินะ รู้ได้ยังไงว่าฉันชื่อหลู่"
"รู้ตั้งแต่สายแล้วครับ ก็อาจารย์ฝึกงานที่ถูกฉกผลงานไปนั่นไงครับ" หยางชุ่นพูดลอย ๆ อย่างเป็นกันเอง
ทั่วทั้งห้องหัวเราะกันลั่น
หลู่เชียนก็ไม่โกรธ "ใช่แล้ว ต่อไปพวกเธอคงไม่ปล่อยให้ฉันถูกฉกผลงานอีกแล้วใช่ไหม"
"ไม่มีทางแน่นอน" หยางชุ่นพูดอย่างแข็งขัน "เพราะไม่มีผลงานให้คนอื่นฉกตั้งแต่แรกน่ะสิ"
เสียงหัวเราะในห้องเรียนยิ่งดังกว่าเดิม
หลู่เชียนค่อย ๆ กวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้อง
พวกดัดผม ย้อมผม แก้ชุดนักเรียน แต่งหน้า... ในอากาศยังมีกลิ่นเหล้าจาง ๆ ลอยอยู่ด้วย
แถมจากบทสนทนาเมื่อครูยังมีท่าทางล้อเลียนใส่ครู ไม่มีท่าทียำเกรงครูเลยสักนิด
แต่หลังจากกวาดตามองทั่วแล้ว เขาก็พบว่าห้องยี่สิบห้าไม่ใช่เต็มไปด้วยคนหัวทึบไปหมด กลับมีกล้าไม้ดี ๆ ไม่น้อยที่ถูกสภาพแวดล้อมจมหายไป
เพียงแต่อยู่ในชั้นเรียนที่เป็นอันดับสุดท้ายมานาน ไม่มีใครนำทาง ไม่มีใครให้ความสำคัญ พอนานเข้าก็เลยเลิกล้มการเรียนไปโดยสิ้นเชิง
ตอนนี้เอง ระบบก็ยิงภารกิจออกมา
【ภารกิจ: พิชิตใจนักเรียนห้องยี่สิบห้าอย่างน้อยสิบคน 0/10】
【รางวัล: วาจาทอง】
หลู่เชียนเลิกคิ้วขึ้น ในใจมีสีหน้าประหลาด
ระบบ แกพูดว่า "พิชิต" ใช่ไหม
.
.