บทที่ 3: ห้องเจ็ดที่แท้จริง
เรื่องจัดการเสร็จแล้ว จางลี่กับผู้ปกครองคนอื่น ๆ ก็เตรียมจะกลับ
"ผู้อำนวยการพาน ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ ถ้ามีอะไรต้องช่วยเหลือก็ติดต่อมาโดยตรงได้เลยนะคะ"
ผู้อำนวยการพานพยักหน้า ส่งเสียง "อืม" ออกจากจมูก ท่าทีเฉยชา
ตอนนั้นเอง ผู้ปกครองคนหนึ่งในกลุ่มเกิดอารมณ์ชั่ววูบ โพล่งประโยคหนึ่งออกมา "ผู้อำนวยการพานครับ อย่าเอาเรื่องวันนี้ไปกลั่นแกล้งเด็กทีหลังนะครับ"
สิ้นเสียง ในห้องทำงานเงียบกริบทันที
ผู้อำนวยการพานเบิกตากว้าง โทสะพุ่งขึ้นสมองทันที ยกมือตบโต๊ะทำงานดังสนั่น
"แกจะบ้าเหรอ!"
"ฉันพานไห่ทำอาชีพครูมาตั้งหลายปี รักษาจรรยาบรรณครู มองคนเท่าเทียมกันทุกคน แกกล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง แก...แก..."
คำพูดนี้ทำให้ผู้อำนวยการพานโกรธจนตัวสั่น พูดไม่คล่องปาก
หลู่เชียนรีบรินน้ำส่งให้ จิตใจก็อดแปลกใจไม่ได้
ได้รู้จริง ๆ พูดจาไม่คิดเลยเหรอ?
จางลี่อย่างมากก็เห็นแก่ตัวปากกล้า คิดมากวางแผน แต่ผู้ปกครองคนนี้โง่และร้ายจริง ๆ เป็นพวกเพื่อนหมูคอยแต่ทำร้าย
จางลี่ด่าเพื่อนหมูนี่อยู่ในใจ หน้ากลับยิ้มประจบ "ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ผู้อำนวยการพาน เขากังวลเรื่องการเรียนของลูกมากเกินไป พลั้งปากไป อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะคะ พวกเราไปเดี๋ยวนี้ ไปทันทีเลยค่ะ"
แต่เดิมเธอจงใจคัดเลือกผู้ปกครองที่รู้จักเหตุผล สนับสนุนเธอมาด้วยกัน แต่ไม่นึกเลยว่าจะมีคนโง่แบบนี้หลุดเข้ามา!
"ไป! ไปเร็ว ๆ!" ผู้อำนวยการพานชี้ไปที่ประตูห้องทำงานด้วยความโมโห น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ
เมื่อเสียง "ปัง" ดังขึ้น ในห้องทำงานก็เหลือเพียงหลู่เชียนและผู้อำนวยการพาน
"โมโหผมจริง!"
ผู้อำนวยการพานเต็มไปด้วยความเดือดดาล อีกฝ่ายพูดประโยคเบา ๆ แทบจะทำลายชื่อเสียงจรรยาบรรณครูที่เขาสั่งสมมาหลายปี
"ใจเย็น ๆ ครับ ผู้อำนวยการพาน ใจเย็น ๆ" หลู่เชียนปลอบอยู่ข้าง ๆ ไม่นึกว่าเรื่องหลักเกิดกับตัวเอง แต่ผลกลับทำให้ผู้อำนวยการพานโมโหไม่น้อย
พักไปสักครู่ ผู้อำนวยการพานมองไปที่หลู่เชียน ระหว่างโกรธก็รู้สึกผิดอย่างห้ามไมได้
"คุณครูหลู่ คราวนี้ให้คุณต้องลำบากแล้ว"
หลู่เชียนนั่งอยู่ข้าง ๆ โบกมือตามสบาย "ไม่เป็นไรครับ สอนที่ไหนก็สอนหนังสือเลี้ยงคน บางทีเด็ก ๆ ห้องยี่สิบห้าก็ฉลาดมาก สอนให้เป็นห้องเหรียญทองได้อีกห้องก็ได้"
ฟังเขาพูดอย่างนี้ ผู้อำนวยการพานถอนหายใจในใจ ห้องยี่สิบห้าเป็นยังไงเขาจะไม่รู้ได้ไง?
ทั้งชั้นปีมีสามสิบห้อง ยี่สิบห้าห้องวิทย์ ห้าห้องศิลป์
ห้องยี่สิบห้าเป็นที่โหล่ตลอด
"คุณครูหลู่ เด็กห้องยี่สิบห้าพวกนั้น โดยทั่วไปไม่สนใจเรียนเลย ครูไปแล้วหลายคนต่อหลายคน ก็กลับมามือเปล่า
อีกอย่างนักเรียนส่วนหนึ่งในนั้นมีฐานะทางบ้านดีมาก ทางโรงเรียนก็จัดการเข้มงวดไม่ได้
ตามที่พวกนักเรียนพูดเอง ฐานะดีก็จัดการทางจิตใจไม่ได้ ฐานะไม่ดีก็จัดการทางร่างกายไม่ได้ ตอนนี้ไม่มีครูคนไหนยอมไปเป็นครูประจำชั้นแล้ว คุณเป็นครูฝึกงาน คงคุมพวกเขาไม่อยู่หรอก"
หลู่เชียนลูบคาง ครุ่นคิดในใจ
ถ้าไม่มีระบบ เจอห้องเรียนแบบนี้ เขาคงหนีให้ไกลที่สุด แต่ตอนนี้มีระบบแล้ว จะกลัวพวกเด็กนี่อีกเหรอ?
"ผู้อำนวยการพานครับ การชี้นำนักเรียนที่หลงทางให้เข้าสู่ทางที่ถูกต้อง เป็นหน้าที่ของครูแต่แรกอยู่แล้ว บางทีผมอาจเข้ากับพวกเขาได้ พวกเขายอมฟังผมก็ได้"
ได้ยินหลู่เชียนยังยืนกรานต่อไป ผู้อำนวยการพานก็ไม่ขัดอีก พยักหน้า "คุณเป็นคนหนุ่มสาว อาจมีภาษาเดียวกันกับเด็ก ๆ ถ้าลำบากจริง ๆ ค่อยมาหาผม"
"เรื่องผลการเรียนผมก็ไม่เรียกร้องอะไรแล้ว ขอให้พวกเขาผ่านมัธยมปลายไปราบรื่นก็พอ"
ผู้อำนวยการพานไม่เคยคิดเลยว่าหลู่เชียนจะทำหน้าที่ครูประจำชั้นห้องยี่สิบห้าได้มั่นคง
เขายอมรับว่าหลู่เชียนมีฝีมือการสอน แต่ครูที่เก่งแค่ไหน ก็สอนนักเรียนที่ไม่เรียนเลยไม่ได้
นักเรียนห้องยี่สิบห้าคาบเรียนทำหม้อไฟ ทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แต่งหน้า...
แค่นอนหลับเงียบ ๆ ก็ต้องขอบคุณฟ้าดินแล้ว
"ผู้อำนวยการพานครับ ถ้าอย่างนั้นให้ผมลองดูไหมครับ สอนเด็กพวกนี้ต้องแก้ให้ตรงจุด" หลู่เชียนกล่าว
ผู้อำนวยการพานพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด "ไม่มีปัญหา ขอแค่ไม่กระทบห้องอื่น ผมสนับสนุนเต็มที่"
"ขอบคุณครับ ผู้อำนวยการพาน" หลู่เชียนขอบคุณด้วยรอยยิ้ม "ถ้าอย่างนั้นผมกลับไปเก็บของก่อนนะครับ"
"อย่าเพิ่งรีบ" ผู้อำนวยการพานกดมือหลู่เชียนไว้ "เรื่องเปลี่ยนห้องยังไม่จบ"
หลู่เชียนมองอย่างสงสัย
ผู้อำนวยการพานพูดอย่างจริงจัง "เรื่องนี้ถึงแม้ผู้ปกครองมาขอ แต่ที่จัดการไม่ดีก็เป็นปัญหาของผมด้วย คุณยังต้องไปคุมห้องยี่สิบห้า..."
"อย่างนี้ จากวันนี้ไป สถานะฝึกงานของคุณบรรจุเป็นทางการ โรงอาหารโรงเรียนทานฟรี ผลงานมีแต่รางวัลไม่ลงโทษ เงินเดือนเพิ่มสองพัน สวัสดิการทุกอย่างออกตามมาตรฐานสูงสุดของโรงเรียน"
ความจริงแล้วให้สวัสดิการสูงแค่ไหน ใจของพานไห่ก็ยังติดใจอยู่ดี
ในสายตาเขา สวัสดิการพวกนี้ จะไปเทียบกับอาจารย์ผู้สอนเหรียญทองได้ยังไง?
ครูประจำชั้นที่พาห้องเหรียญทองจาก ม.5 ถึง ม.6 ได้ นั่นมันของมีค่ามาก!
หลู่เชียนตาเป็นประกาย ผู้อำนวยการพานจริงใจมาก ไม่ตีลังกา
คำนวณคร่าว ๆ ไม่นับผลตอบแทน เงินเดือนพื้นฐานก็แปดพันกว่า รวมเบี้ยเลี้ยงต่าง ๆ ก็เกือบได้เดือนละหมื่นแล้ว
ครูที่ทำงานหนึ่งเดือน ได้สวัสดิการแบบนี้ก็ดีมากแล้ว
แน่นอน เรื่องเงินเรื่องทองไม่สำคัญ ตอนแรกที่ผูกระบบ ได้ของขวัญมือใหม่หนึ่งล้าน
แต่ท่าทีจริงใจของพานไห่ ทำให้เขาปลื้มใจมาก
"ผู้อำนวยการพานครับ ห้องยี่สิบห้าให้ผมเถอะ วางใจได้!"
"งั้นก็ฝากให้คุณ"
……
ตอนนี้ในห้องเจ็ด ม.5 ไม่มีบรรยากาศสงบเงียบเรียนเองอย่างแต่ก่อนแล้ว
นักเรียนที่ปกติขยันเรียนเอง ตอนนี้ก็กระซิบกระซาบกัน
มีนักเรียนบางคนชัดเจนว่ารู้ข้อมูลวงใน
"เฮ้ย รู้ยัง? เราจะเปลี่ยนครูประจำชั้นที่เก่งขึ้น"
"ยอดเยี่ยมรวมกัน อย่างนี้ฉันก็มีหวังเข้าชิงเป่ยได้สิ?"
"เสียดายจัง คุณครูหลู่คุมค่อนข้างใจกว้าง"
……
ตอนนั้นเอง หลู่เชียนผลักประตูเข้าห้องเรียน ก้าวช้า ๆ ขึ้นแท่นบรรยาย
"ได้รับแจ้งจากโรงเรียน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะถูกย้ายจากห้องเจ็ด ไปสอนที่ห้องอื่น ครูประจำชั้นคนใหม่จะมารับหน้าที่เร็ว ๆ นี้ หวังว่าทุกคนจะตั้งใจและรักษาคะแนนปัจจุบันไว้ พยายามต่อไป"
ในห้องเกิดเสียงซุบซิบ
"เกิดไรขึ้นนะ เปลี่ยนไปทำไม?"
"ไม่รู้สิ คุณครูหลู่คงไปมีเรื่องกับใครหรือเปล่า"
"อย่าเปลี่ยนเลย คุณครูหลู่ก็ดีไม่ใช่เหรอ"
"ครูฝึกงานสอนห้องเหรียญทองไม่ไหว ก็ปกตินี่"
"น่าจะเพราะฝีมือจำกัด ตามความก้าวหน้าห้องเราไม่ทันถึงถูกเปลี่ยน"
……
แต่ก็มีนักเรียนหลายคนขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเปลี่ยนครู ทั้งที่สอนดีมาก
หลู่เชียนกระแอมไอเบา ๆ หยุดการถกเถียงข้างล่าง เรื่องของผู้ปกครอง เขาก็จะไม่ระบายกับนักเรียน
คงต้องจากกันด้วยดี
"เอาละ หัวหน้าห้องจัดการให้เรียนเองเถอะ" พูดจบ หลู่เชียนก็เก็บของเสร็จ อุ้มเอกสารปึกหนึ่งหมุนตัวออกจากห้องเรียน
ประตูห้องเรียนเพิ่งปิด เสียงถกเถียงที่แต่เดิมอดกลั้นก็ระเบิดออกมาทันที ทั้งห้องเรียนเสียงดังไม่หยุด
หลู่เชียนนอกประตูฟังชัดเจน ส่ายหัวเบา ๆ อย่างช่วยไม่ได้
ไม่ใช่นักเรียนทุกคนจะมีจิตสำนึกเรียนเอง
ไม่ใช่นักเรียนทุกคนจะมีความสามารถจำได้ไม่ลืม
หนึ่งเดือนนี้ เขาใช้การ์ดความสามารถต่าง ๆ ของระบบช่วยนักเรียนเพิ่มประสิทธิภาพการเรียน
【ทรงความรู้: จดจำสาระความรู้ต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว】
【รู้แจ้งแทงตลอด: ยกระดับความคิดเชิงตรรกะและความสามารถในการแก้ปัญหา】
…
บัฟหลายอย่างทับกัน ถึงได้เพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้ของทั้งห้องขึ้นมาอย่างยากลำบาก ปรับปรุงสภาพการเรียนรู้
ตอนนี้เสียการสนับสนุนบัฟการ์ดไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะรักษาสภาพการเรียนนั้นไว้ได้ไหม
นึกถึงสภาพก่อนหน้านี้ของนักเรียนห้องเจ็ดที่เกียจคร้านหละหลวม หลู่เชียนก็ปลงและปล่อยวาง
ช่างเถอะ ตอนนี้ก็ไม่ใช่หน้าที่ของเขาแล้ว
คิดได้ดังนี้ หลู่เชียนถือหนังสือ เดินไปที่ห้องทำงาน
ระหว่างทางผ่านครูที่สอนห้องเจ็ด ต่างอดเหลือบมองด้วยความแปลกใจไม่ได้
นี่ใช่ห้องเจ็ดเหรอ?
ปกติเงียบกริบ วันนี้ทำไมเสียงดังขนาดนี้?
.
.