“หลินเย่ ไอ้สารเลว!”
“สุขสมพอใจยัง?”
“นายสัญญากับฉันแล้วนะ อย่าลืมล่ะ”
ถังเสี่ยวหม่านพูดเสียงเจือแค้น
หลินเย่เบิกตากว้างทันที
บ้าเอ๊ย ขาวจั๊วะและเล็กมาก...
เขาไม่อยากเชื่อว่าตัวเองกำลังนอนทาบบนท้องใครอยู่ เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ ขาวผ่องดึงดูดสายตา
คนตรงหน้าไว้ผมเปียสองข้าง ตาแดงก่ำชุ่มน้ำตา น่าสงสารจับใจ
หลินเย่พอเห็นชัดก็ตกใจสุดขีด “ถังเสี่ยวหม่าน?”
“ไม่สิ ฉันน่าจะ...”
พูดไม่ทันจบ หลินเย่เงยหน้ามองกำแพงดินกับห้องว่างเปล่า ก็อึ้งไปทั้งตัว
ที่นี่ที่ไหนกัน?
บ้านเก่าหรือ?
ไม่ใช่!
ฉันเกิดใหม่แล้ว?
“ไม่น่าเชื่อเลย ฉัน... กลับมาอีกแล้ว?” หลินเย่หายใจหอบ
“หลินเย่ นายสุขสมแล้วยังไม่ลุกอีก?”
“นายสัญญาแล้วนะ ถ้าทำให้นายสุขสม นายจะไม่เอากำไลฉันไปพนัน”
หลินเย่มองถังเสี่ยวหม่านน้ำตานองหน้า รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน
เธอมีกำไลที่แม่ให้มา เพื่อไม่ให้เขานำไปพนัน จึงยอมให้เขาทำตามใจ
ถังเสี่ยวหม่าน!
ภรรยาคนที่สามของเขา คนใต้ น่ารักขี้เล่น พูดจาอ่อนหวาน
เขาติดพนัน ถังเสี่ยวหม่านคอยเตือนเหมือนแมลงวันทุกวัน จนเขาหงุดหงิด โกรธจนยอมหย่า
ภรรยาที่ดีขนาดนี้ เขากลับทำร้ายทางอ้อมจนเสียชีวิต
ชาติก่อนเขาติดหนี้พนันเพื่อนสองร้อยเหรียญ ไม่มีเงินใช้ สมองร้อนผ่าว ขายเธอให้เพื่อนนักพนัน
อีกฝ่ายติดเหล้าหนัก แถมยังมีแนวโน้มใช้ความรุนแรง...
เธอนิสัยอ่อนแอ ขี้กลัว ไม่มีใครปกป้อง สุดท้ายถูกจางหลง ไอ้สารเลวนั่นใช้เก้าอี้ฟาดจนตาย
ตอนนี้เห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้าอย่างมีชีวิต หัวใจเขาดีใจจนบรรยายไม่ถูก
อดีตภรรยาคนที่สอง ทั้งคู่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก นิสัยอ่อนโยนรู้จักเกรงใจ
แม้หย่าแล้ว แต่ก็ยังดูแลแม่สามีตลอด
เห็นบ้านไม่มีข้าวกิน ต้องพึ่งผู้ชายคนนี้ไม่ได้ แล้วจะปล่อยให้คนในบ้านอดตายก็ไม่ได้
จึงไปทำงานต้มน้ำในโรงอาบน้ำที่ตลาด ค่ำกลับถูกพวกนักเลงสองคนหมายหัว ข่มขืนแล้วโยนลงแม่น้ำจมน้ำตาย
อดีตภรรยาคนแรก มีคนแนะนำให้รู้จัก เป็นสาวนักศึกษาในโครงการไปชนบท นิสัยกล้าได้กล้าเสีย สไตล์สาวเหนือตัวแม่
สองคนทะเลาะกันบ่อย
หลินเย่ไม่อยากให้ใครมาจ้ำจี้จ้ำไช จึงขอหย่ากับอดีตภรรยาคนแรก เสิ่นจือเซี่ย
แม้หย่าแล้ว แต่พอรู้ว่าเขามีเรื่องตีกับคนอื่น เธอก็ยังอุ้มท้องแก่ไปช่วย สุดท้ายคลอดยากตายทั้งแม่ทั้งลูก สองศพ
เห็นบ้านแตกสาแหรกขาด แม่ก็หมดหวังอย่างสิ้นเชิง กระโดดบ่อน้ำตาย
หลินเย่มองครอบครัวตายจากไปทีละคน สำนึกได้ แม้ในใจจะเสียใจแค่ไหน ก็สายเกินแก้
ภรรยาทั้งสามคนที่ดีและรักเขามาก ล้วนตายเพราะเขา เขาให้อภัยตัวเองไม่ได้
ซึมเศร้าเนิ่นนาน...
คิดฆ่าตัวตายหลายครั้ง ก็มีคนช่วยไว้
สุดท้ายตามคำแนะนำของปู่ทวดรุ่นสาม ไปสมัครเป็นทหาร
——
ฤดูร้อนปี 26 หลินเย่ตายด้วยโรค ลึกๆในใจยังติดค้างความรู้สึกผิดต่ออดีตภรรยาทั้งสามและแม่แก่
ไม่คิดว่าลืมตาอีกที กลับมาอยู่ในบ้านปี 1980
บางที สวรรค์อาจสงสารเขา ให้เขากลับมาสี่สิบปีก่อน เพื่อแก้ตัวความผิดพลาดในวัยหนุ่ม
เขาร้องเรียก “เสี่ยวหม่าน”
“หลินเย่ อย่าตีฉันนะ!”
“กำไลวงนี้แม่ให้ฉัน ให้นายไปไม่ได้จริงๆ...”
ถังเสี่ยวหม่านหดตัวผอมๆของเธอ
หลินเย่มองรอยช้ำที่ข้อมือเธอและบนใบหน้า ทั้งสงสารและรู้สึกผิด
ถ้าไม่ใช่ตอนหนุ่มๆสารเลว ติดพนันเป็นบ้า สุดท้ายเธอคงไม่ตายอย่างน่าอนาถขนาดนั้น
หลินเย่สวมเสื้อผ้า
โครม!
กำลังจะสวมรองเท้า ประตูห้องก็ถูกผลักกระแทกเข้ามาจากข้างนอก
หญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าปะทั้งตัว สีหน้าเขียวคล้ำ พ่นลมร้อนใส่ว่า “หลินเย่ แกแกล้งเสี่ยวหม่านอีกแล้วใช่ไหม? ถ้าแกยังตีเสี่ยวหม่าน แม่อย่าโทษที่ฉันจะสู้ตายกับแก”
“แกนี่มือเท้าก็มีครบ จะไปทำอะไรที่ไม่ดีทำไม ไปเล่นพนันทำไม?”
“บรรพบุรุษตระกูลหลินเราสามชั่วอายุคนเป็นชาวนายากจน ไม่มีใครเล่นพนันเลยนะ มาถึงรุ่นแกทำไมถึงกลายเป็นผีพนันไปได้”
“แกจะผลาญบ้านให้พินาศถึงแค่ไหนถึงจะพอใจ”
หลินเย่มองแม่แก่ที่ไม่เจอมาหลายสิบปี น้ำตาไหลพราก เรียก “แม่!”
“ถ้าแกยังมีแม่คนนี้ในใจ ก็หยุดเสียทีเถอะ แม่ขอร้องแกแล้ว”
แม่หยางหรงทรุดเข่าลงกับพื้นทันที
หลินเย่ก็คุกเข่าลงด้วย “แม่! ผมผิดไปแล้ว ผมจะไม่เล่นพนันอีก”
“รู้ไหมว่ากี่ปีมานี้ผลาญสมบัติบ้านไปเท่าไหร่?” หยางหรงถามทั้งน้ำตาเต็มหน้า
“แกแต่งเมียสามคนแทบไม่ต้องใช้งิน แต่พ่อแกที่เป็นทหารเหลือสมบัติไว้บ้าง หลายปีมานี้ถูกแกผลาญหมดไม่พอ พ่อแกยังถูกแกทำให้โกรธจนตาย”
“ถ้าตอนนั้นบ้านเสี่ยวหม่านไม่ถูกตีตราว่าเป็นเจ้าที่ดิน แล้วแกก็เคยช่วยชีวิตเธอไว้... เธอจะยอมแต่งกับแกได้ยังไง? ไหนจะไม่รังเกียจว่าแกมีอดีตภรรยาสองคน นั่นเพราะตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตนะ”
“ครอบครัวเธอถูกญาติๆว่านางแต่งกับไอ้นักเลง ทนคำติฉินนินทาไม่ไหว พอถูกถอดตราแล้วก็ย้ายไปอยู่ทางใต้แต่แรก แกยังจะมาหย่ากับเขาอีก ปล่อยให้เขาไม่มีใครพึ่ง ไม่มีบ้านจะกลับ แกยังเป็นคนอยู่ไหม?”
“ถ้าแกยังเป็นคน เป็นลูกผู้ชาย ก็ประคับประคองบ้านนี้ เลี้ยงดูพวกเธอได้ไหม?”
“แม่ขอร้องแกแล้ว”
แม่หยางหรงโขกศีรษะให้เขาดังศึก
ถังเสี่ยวหม่านใจตายกับหลินเย่ไปนานแล้ว
เธอสวมเสื้อผ้า ตาแดงก่ำว่า “ไม่ต้องแล้วแม่ ฉันหย่ากับเขาแล้ว จะไม่กลับไปอยู่กับเขาอีก”
“ผ่านฤดูหนาวไป ฉันจะไปจากหมู่บ้านหลินเจียถุน หาคนแต่งงานใหม่ ต่อให้อีกฝ่ายแขนขาขาด หรือโง่เขลา แค่ไม่เล่นพนัน ดูแลครอบครัวได้ก็พอ”
น้ำเสียงเธอเย็นชา ใจเย็นเฉียบไปหมดแล้ว
หลินเย่เสียใจหนัก “เสี่ยวหม่าน ขอโทษจริงๆ ที่ฉันหย่ากับเธอ”
“รู้ไหม?”
“ทุกครั้งที่นายพูดแบบนี้ก็เพื่อหลอกเอาเงินจากพวกเรา ตอนนี้พวกเราไม่มีเงินให้นายหลอกแล้ว” ถังเสี่ยวหม่านร้องไห้สะอึกสะอื้นกลั้นไม่ไหว
“ตอนนั้นเพื่อตอบแทนบุญคุณ เพื่อแต่งงานกับคนอย่างนาย ถึงกับตัดขาดกับครอบครัว ตาฉันบอดจริงๆที่ตัดสินใจหุนหันพลันแล่นแบบนี้!”
ฮือๆ...
ถังเสี่ยวหม่านนึกถึงการตัดสินใจโง่ๆของตัวเองในตอนนั้น ก็เสียใจจนไส้จะขาด
ปีนั้น เธอตกลงไปในทะเลสาบหลิงซี แล้วหลินเย่ช่วยชีวิตไว้ เลยตามเขาไปทุกวัน พอเวลาผ่านไป ทั้งสองก็เกิดความรู้สึกที่ดีต่อกัน
ข้อแรกเพื่อตอบแทน ข้อสองก็ชอบหลินเย่จริงๆ
ไม่นานครอบครัวถังก็ถูกถอดตรา พ่อแม่เลยคิดว่าคนติดพนันคู่ควรกับลูกสาวไม่ได้ ตั้งใจจะพาเธอกลับใต้ด้วยกัน
เพื่ออยู่กับเขา เธอถึงกับตัดขาดกับครอบครัว
“ไม่แล้วๆ ต่อไปฉันจะไม่เล่นพนันอีก!” หลินเย่ปาดน้ำตาให้เธออย่างใจแสนเจ็บ
ถังเสี่ยวหม่านส่ายหน้าร้องไห้ “ประโยคนี้นายพูดไป 108 ครั้งแล้ว ฉันขอร้องอย่าพูดอีกเลย”
“ครั้งนี้ฉันจะทำได้แน่ เสี่ยวหม่าน หย่ากับเธอคือความผิดของฉันเอง ให้อภัยฉันอีกครั้งเถอะ” หลินเย่วิงวอน
“ไม่แล้ว เปิดฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ฉันจะจากบ้านพวกนายไป แล้วจะไม่กลับมาอีก” พูดจบ ถังเสี่ยวหม่านก็กอดผ้าห่มบางที่ปะทั้งตัวแล้วร้องไห้โฮ
“ขอโทษๆ...” หลินเย่ย้ำแล้วย้ำอีก
ฮือๆๆ...
เสี่ยวหม่านร้องไห้เศร้าเหลือเกิน
ตอนนั้นเอง มีหญิงสาวผมสั้น สวมเสื้อผ้าสีกรมท่า เดินเข้ามาจากนอกประตู
หลินเย่มองไป
นี่คือภรรยาคนแรกของเขา — เสิ่นจือเซี่ย
เธอกุมหน้าผาก เรียก “แม่...”
แล้วก็หน้ามืด ร่วงลงมาตรงๆ
หลินเย่ตาไว มือเร็ว รีบพุ่งเข้าประคองเสิ่นจือเซี่ยไว้ พลางร้องเรียก “จือเซี่ย จือเซี่ย...”