ยามราตรีล่วงลึก หลินไป๋ปิดประตูห้องแล้วนั่งลงบนเตียง
ตำหนักแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้สร้างขึ้นจากทองสร้างเทพ ทั้งกระเบื้องใต้เท้า ลวดลายทองบนผนัง และเส้นด้ายทองที่ห้อยลงมาจากเพดาน ล้วนเก็บสะสมศรัทธาเอาไว้
เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ซ่อนอยู่ในอก ราวกับผืนดินแตกระแหงมาหลายวันได้สัมผัสสายฝน
ขอเพียงเขาคลายข้อจำกัด ศรัทธารอบกายก็จะหลั่งไหลเข้าสู่ร่างทันที
หลินไป๋ข่มแรงกระตุ้นนั้นไว้
เซวียถิงเพิ่งตรวจสอบประวัติของเขาไปเมื่อกลางวัน
สามัญชนที่ไร้พลังวิญญาณโดยสิ้นเชิง แค่หลับคืนเดียวกลับดึงดูดศรัทธาจากราชสำนักเทพได้ สิ่งที่รอเขาอยู่มีโอกาสสูงว่าจะเป็นการจับตามองจากผู้มีลำดับ 1 ทั้งสามคน
เขายกมือขึ้น
กระดาษหนังแกะคลี่ออกในห้วงจิต
[เปิดแฟ้มประวัติตัวละครแล้ว]
[เทพบุตรลำดับหนึ่ง: ลั่วหมิงชวน]
[ชาติกำเนิด: สถานสงเคราะห์สวัสดิการแห่งที่เจ็ดในนครศักดิ์สิทธิ์ เมื่ออายุเจ็ดขวบได้รับเลือกจากกระจกชี้ดาวให้เข้าสู่ราชสำนักเทพ ไม่มีญาติทางสายเลือด ไม่มีตระกูลสนับสนุน และไม่มีฝ่ายสังกัดถาวร]
[พลัง: ลำดับ 3 ผู้เชิญเทพประทับร่าง]
[บันทึกพฤติกรรม: ตรวจนับจำนวนประตูและหน้าต่างทุกเช้า วันขึ้นหนึ่งค่ำของทุกเดือนจะไปสวดภาวนานอกหอคอยกลับหัว]
[บันทึกความเสี่ยง: ห่วงสะกดเทพที่ข้อมือถูกหลอมขึ้นโดยเซวียถิง มหาเทพบัญชาการด้วยตนเอง ห่วงสะกดเทพจะกดความศักดิ์สิทธิ์ในร่าง หากฝืนถอดออกจะกระตุ้นการเฝ้าระวังของราชสำนักเทพ]
[บันทึกประวัติชีวิต: ......]
ห่วงสะกดเทพงั้นหรือ?
ดูเหมือนสิ่งนี้จะนำมาใช้ประโยชน์ได้
หลินไป๋จดจำจุดสำคัญนี้ไว้ในใจ ก่อนเลื่อนสายตาไปยังแฟ้มฉบับที่สอง