สายตาของหลินไป๋หยุดนิ่ง
ลำดับ 4 ลำดับ 3
“ออกัสเลี้ยงภาชนะไว้ ถึงกับยอมทุ่มทุนไม่น้อยเลยนะ”
[แก้ไข: ทรัพยากรที่ต้องใช้ในการเลื่อนขั้นของเทพบุตร มาจากเหล่าผู้ศรัทธาทั้งหมด]
[ออกัสไม่เคยจ่ายสิ่งใดเป็นการแลกเปลี่ยน]
......
“องค์ชาย”
โม่เฟยถือถาดไม้เดินมาตามระเบียงยาว
บนถาดมีชามกระเบื้องสีขาว ภายในบรรจุน้ำยาสีน้ำตาลแดง มีโสมโลหิตลายทองหลายชิ้นจมอยู่ก้นชาม
“โสมโลหิตที่องค์ชายเผยส่งมา ต้มเป็นยาเรียบร้อยแล้ว สิ่งนี้มีฤทธิ์แรง ดื่มวันละชามจะช่วยบำรุงร่างกายให้แข็งแรงขึ้นได้อย่างรวดเร็ว”
หลินไป๋เงยหน้า สีหน้าฉายแววลังเล
“ผม... ผมดื่มได้หรือครับ?”
โม่เฟยก้มคำนับ “สมุนไพรนำมาจากคลังยาของราชสำนักเทพ ผมคอยกำกับการต้มด้วยตนเอง องค์ชายโปรดวางใจ”
กระดาษหนังแกะแสดงผลขึ้นมาในจังหวะพอดี
[โสมโลหิตลายทอง ไม่มีพิษ]
[มีความศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำหลงเหลืออยู่ ช่วยเสริมสร้างร่างกาย สรรพคุณเหมาะกับการบำรุงเทพบุตรในระยะแรก]
หลินไป๋รับชามยามา ลองจิบเล็กน้อยก่อน
น้ำยาไหลลงท้อง แขนขาพลันมีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้น แม้แต่อาการปวดเมื่อยจากการปีนบันไดหลายต่อหลายขั้นก็ทุเลาลงไม่น้อย
เขาดื่มจนหมดชาม ก่อนประคองส่งคืนให้โม่เฟยด้วยสองมือ
“องค์ชายเผย... ปากร้าย แต่ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะครับ”
โม่เฟยก้มหน้ารับชามไป ไม่ออกความเห็น
หลินไป๋เองก็ไม่ได้หวังให้เขาตอบ
เผยจ้าวเย่ส่งยามาให้ ย่อมมีแผนของตัวเอง
ตอนนี้เขายังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเทพบุตรแต่ละคนต้องแย่งชิงอะไรกัน