หวังอวิ๋นเทียนก้าวพรวดไปหยุดตรงหน้าโจวเจิ้นชาง แรงกดดันน่าสะพรึงของผู้มีลำดับ 3 พลันแผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว
“พูดมาให้ชัด! ฆ่าอย่างไร! ทั้งเซี่ยหงหยวนและอัศวินศักดิ์สิทธิ์ หากไม่ใช่ผู้มีลำดับ 3 ลงมือเอง ก็ไม่มีทางจัดการคนที่มีพลังระดับนี้ได้!”
“หลินไป๋เชิญยอดฝีมือคนไหนมาช่วย หรือใช้วิธีตายตกไปด้วยกันแบบไหนหรือเปล่า?”
นี่เป็นความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวที่หวังอวิ๋นเทียนนึกออก
มิฉะนั้นก็ไม่มีทางอธิบายได้ว่าเซี่ยหงหยวนกับครูเซอตายได้อย่างไร
เขารู้ว่าหลินไป๋แข็งแกร่ง ไม่เช่นนั้นคงจัดการปีศาจระดับกลียุคตนนั้นในเมืองหินโลหิตไม่ได้
แต่ถึงจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่มีทางเก่งถึงขั้นฆ่าผู้มีลำดับ 4 ได้สองคนด้วยตัวคนเดียว
ยิ่งเป็นเซี่ยหงหยวนกับครูเซอ สองผู้มีลำดับ 4 รุ่นเก๋าที่แทบจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดแล้วด้วย!
โจวเจิ้นชางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ความหวาดกลัวจากคืนฝนตกวันนั้นพลันปรากฏขึ้นอีกครั้งในแววตา
“ไม่มี”
โจวเจิ้นชางส่ายหน้า น้ำเสียงแหบแห้งราวกับกำลังเคี้ยวทราย
“หลินไป๋ไม่ได้ใช้อุปกรณ์ภายนอกใด ๆ เลย แม้แต่คลื่นพลังวิญญาณก็แทบไม่ได้ปลดปล่อยออกมา”
“เขา...เขาอาศัยแค่ร่างกายล้วน ๆ รับลาวาของเซี่ยหงหยวนตรง ๆ”
“ลาวาราดใส่ตัวเขา แต่เส้นผมสักเส้นก็ไม่ไหม้”
“จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าหาลำแสงพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ของครูเซอ หมัดเดียว ใช้แค่หมัดเดียวก็ชกลำแสงสีขาวทองที่มีหลักการแห่งการลบล้างแฝงอยู่จนแตกกระจุย”
“สุดท้าย...เขาก็กระทืบหัวครูเซอจนแหลกคาที่”