หลินไป๋ไม่เกรงใจ นั่งลงบนเบาะรองนั่งทันที
เขาไม่อ้อมค้อม เปิดประเด็นถามตรง ๆ ว่า
"เคล็ดวิชาวานรมารสะกดคุก ขั้นที่เจ็ด ต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้าง?"
เมื่อได้ยินคำถามนี้ ร่างของหยวนซานก็ชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เขาเงยหน้าขึ้น มองหลินไป๋ แววตาซับซ้อนอยู่บ้าง
เพิ่งผ่านไปแค่เดือนเดียว
เขากลับฝึกถึงขั้นหกขั้นสมบูรณ์ แล้วเริ่มทะลวงขั้นที่เจ็ดแล้วหรือ?
นี่เป็นความเร็วในการฝึกฝนที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด?
ต้องรู้ไว้ว่า บิดาของเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบพันปีของสำนักวานรศิลา ยังใช้เวลาถึง 300 ปีกว่าจะฝึกเคล็ดวิชาจนถึงขั้นหก
ส่วนตัวเขาเองกลับติดอยู่ที่ขั้นสามมานานกว่าสิบปี ไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่น้อย
ช่องว่างระหว่างคนด้วยกัน ช่างยิ่งกว่าช่องว่างระหว่างคนกับสุนัขเสียอีก
"อะไร พูดไม่ได้หรือ?"
เสียงของหลินไป๋ดึงหยวนซานกลับจากความตะลึง
"มะ ไม่ใช่เช่นนั้นขอรับ"หยวนซานรีบโบกมือ เหงื่อเย็นผุดละเอียดเต็มหน้าผาก "เพียงแต่... เรื่องนี้มีที่มาซับซ้อน"
"ถ้าอย่างนั้นก็พูดสั้น ๆ"หลินไป๋ไม่ค่อยมีความอดทน
"ขอรับ"หยวนซานกลืนน้ำลาย ก่อนเริ่มอธิบาย
"ผู้อาวุโสคงไม่ทราบ เคล็ดวิชาวานรมารสะกดคุกของสำนักเรา ที่จริงแล้วไม่ใช่วิชาที่สมบูรณ์"
"พูดให้ถูกคือ หกขั้นแรกเป็นพื้นฐาน เป็นวิธีขัดเกลาพลังเลือดลมและเสริมความแข็งแกร่งให้เส้นเอ็นกับกระดูก ขอเพียงมีพรสวรรค์เพียงพอ มีทรัพยากรสนับสนุน และฝึกฝนอย่างค่อยเป็นค่อยไป สุดท้ายก็ย่อมสำเร็จ"