หลินไป๋ก้าวไปข้างหน้า
ฉึบ
ชายกางเกงฉีกเป็นรอยยาวสองนิ้ว
พอก้าวที่สองลง เสื้อผ้าบนไหล่ซ้ายก็มีรอยบาดเพิ่มขึ้นสามรอย
เศษผ้าร่วงลงสู่พื้น ยังไม่ทันแตะหินก็ถูกกระแสลมบดขยี้จนเป็นผง
มุมปากหลินไป๋กระตุก ที่นี่แม้แต่ลมก็ยังคมกริบ...
กลางยอดเขาโดดเดี่ยวมีลานบ้านล้อมรอบอยู่แห่งหนึ่ง
กำแพงดินสูงแค่ระดับอก รั้วไม้เอียงไปด้านหนึ่ง
บนธรณีประตูสลักรอยกระบี่ลึกแคบไว้รอยหนึ่ง เหมือนกับรอยบนป้ายชื่อ “เยวียน” ทุกประการ
หลินไป๋ก้าวข้ามธรณีประตู กระแสลมคมกริบที่ไล่ตามหลังมาหยุดอยู่นอกกำแพง
ภายในลานมีโต๊ะหินหนึ่งตัวกับชามดินเผาหยาบสองใบ
ลู่ฉางหยวนสวมชุดสีเขียว ข้างเอวพาดกระบี่ที่ยังไม่ชักออกจากฝัก
เขานั่งอยู่บนตอหิน ยกกาน้ำชารินใส่ถ้วยตรงหน้าอีกฝ่ายจนเต็ม
“มาแล้วหรือ”
ลู่ฉางหยวนไม่เงยหน้า “ฉันนึกว่าเธอจะมัวอ้อยอิ่งอยู่โลกเบื้องล่างอีกสักพัก”
“มา ดื่มชาสิ!”
หลินไป๋ลากเก้าอี้ไม้ไผ่มานั่ง ยกชามดินเผาขึ้นจิบ
รสขมกดปลายลิ้นไว้ก่อน ตามด้วยรสฝาดที่แล่นบาดลำคอ
เขาวางชากลับลงบนโต๊ะ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“ชาดี”
ซูหวานรีบแฉทันที “สามี คุณโกหกแล้ว”
ลู่ฉางหยวนจึงเงยหน้าขึ้น
“หน้านิ่งใช้กับฉันไม่ได้หรอก ชานี่ฉันปลูกเอง ตากเอง ตากมา 300 ปีแล้วยังจับความร้อนไม่ถูกสักที”
หลินไป๋เปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว “รสชาติแย่จริง ๆ”
“อืม”
ลู่ฉางหยวนรินชาให้ตัวเองชามหนึ่ง แล้วยกดื่มจนหมด “ชินแล้ว”
“ทั้งชีวิตนี้ นอกจากฝึกกระบี่ ฉันก็ไม่มีพรสวรรค์ด้านอื่นเลย”