“พลัง... มีเพียงพลังเท่านั้นที่เป็นของจริง”
เสียงของโม่ซิวดังก้องมาจากทุกทิศทาง ราวกับความมืดมิดผืนนี้คือตัวเขาเอง
“ฉันซ่อนตัวมานับพันปี เฝ้ามองออกัสสร้างราชสำนักเทพอันน่าขันของเขาขึ้นมา เฝ้ามองพลังศรัทธาของนครศักดิ์สิทธิ์เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน”
“ฉันรอคอยมาตลอด รอโอกาสสักครั้ง”
“รอให้พวกเจ้ากลับมาพบกัน รอให้เงาของออกัสถูกกำจัด รอจนถึงตอนที่ซูหวานอ่อนแอที่สุด”
“ตอนนี้ ฉันก็รอจนได้แล้ว”
ท่ามกลางความมืด มือยักษ์ซึ่งก่อร่างขึ้นจากหมอกดำล้วน ๆ ค่อย ๆ ปรากฏรูปร่าง ก่อนคว้าไปยังร่างของซูหวานบนศิลาดำ
“พลังนี้ควรเป็นของฉันตั้งแต่แรก!”
มือยักษ์ฟาดลงมา
หลินไป๋พยายามขยับ แต่กลับพบว่าร่างของตนหนักอึ้งราวกับถูกกรอกตะกั่ว แม้แต่นิ้วเดียวก็ขยับไม่ได้
นั่นคือการกดข่มจากอำนาจ
โม่ซิวกลืนกินต้นกำเนิดพลังของซูหวานไปบางส่วน จนสามารถใช้พลังที่อยู่เหนือกว่าลำดับได้แล้ว
เขาได้แต่มองมือยักษ์นั้นเคลื่อนต่ำลง ใกล้ซูหวานเข้าทุกที
ห้าเมตร
สามเมตร
หนึ่งเมตร
ในจังหวะที่มือดำกำลังจะแตะร่างของซูหวานพอดี
เสียงแหบพร่า เปี่ยมด้วยความเหนื่อยล้าและเบื่อหน่ายอย่างสุดขีด พลันดังขึ้นข้างหูหลินไป๋ และก้องไปทั่วความมืดมิด
“เพราะอย่างนี้เองสินะ... ถึงลงมือกับฉัน?”
ทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุด
มือดำยักษ์ก็แข็งค้าง
...
มือยักษ์ที่ก่อร่างจากความมืดล้วน ๆ หยุดนิ่งอยู่เหนือร่างของซูหวาน ห่างไม่ถึงครึ่งเมตร