ซิวส์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนก้าวฉับ ๆ เข้าไปคว้าคอเสื้ออูร์ไว้
“นายเจอเขาแล้วหรือ? แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”
อูร์อ้าปาก แต่กลับไม่รู้เพราะเหตุใดถึงเลือกปิดบังคำพูดของหลินไป๋ที่ว่า “มอบพลังให้นาย”
“เขาปรากฏตัวออกมายั่วยุเอง ผมไม่รู้ระดับพลังของเขา จึงลองหยั่งเชิงไปกระบวนท่าหนึ่ง แต่เขาสลายมันได้อย่างง่ายดาย”
“ตอนนั้นผมไม่มีผู้ช่วย เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น ผมจึงไม่ได้ไล่ตาม”
“โปรดอภัยให้ผมด้วยครับ ท่านซิวส์!”
ซิวส์ปล่อยมือจากอูร์ ไม่เพียงไม่โกรธ กลับหัวเราะเสียงดัง
“ดี! ขอแค่เขายังอยู่ก็พอ! ตราบใดที่เขายังอยู่ในเมืองรุ่งอรุณ ก็เป็นเหมือนเต่าในไห”
ซิวส์หันกลับมา น้ำเสียงเร่งร้อน
“รีบไปถ่ายทอดคำสั่งของฉัน! ให้กองกำลังป้องกันเมืองออกปฏิบัติการทั้งหมด ร่วมมือกับเหล่าอัศวินพิพากษา ขยายพื้นที่ค้นหาให้ครอบคลุมทั่วทั้งเมืองรุ่งอรุณ”
“ค้นทุกบ้านทุกหลัง ต่อให้ต้องขุดลึกสามฉื่อก็ต้องหาเขาให้เจอ!”
อูร์ลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนหัวเข่า น้ำเสียงเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์
“หมายค้นถูกส่งออกไปตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อนแล้วครับ ประตูเมืองปิดตายทุกด้าน การตรวจค้นพื้นที่ทั้ง 9 เขตในเมืองชั้นนอกก็เริ่มขึ้นแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าซิวส์แข็งค้าง
หลังจากความกระอักกระอ่วนผ่านไปชั่วครู่ ซิวส์กระแอมเบา ๆ เก็บดาบ แล้วตบไหล่อูร์
“ทำได้ดี มีนายเป็นมือขวา ฉันก็เบาใจไปได้มากจริง ๆ ไปเถอะ เราไปคุมกองกำลังด้วยกัน”
อูร์พยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนหันหลังเดินไปทางประตู