“จะเป็นอะไรไปได้อีก?” หลินไป๋ลุกขึ้นยืน จัดปลายแขนเสื้อให้เรียบร้อย
“พ่อบ้านโม่อยู่ที่คลังขอรับ ตระกูลลวี่ส่งแก่นแร่จิตวิญญาณมาสิบหีบตั้งแต่เช้าตรู่”
“บอกว่าเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากประมุขตระกูลลวี่ ขอให้องค์ชายผ่านพิธีชำระล้างในวันนี้ไปอย่างราบรื่น ตอนนี้พ่อบ้านโม่กำลังพาคนไปลงทะเบียนเข้าคลังอยู่เจ้าค่ะ” ชิงลู่เดินเข้ามาพร้อมอ่างทองแดง
หลินไป๋ยิ้มออกมา
ลวี่หยวนเฟิงเป็นคนฉลาด
เขาอาละวาดเสียใหญ่โต แต่กลับไม่ได้ทำให้ตระกูลลวี่หนีไป ตรงกันข้าม ยังมัดหญ้าปลิวตามลมตระกูลนี้ไว้กับรถศึกของเรือนไร้มลทินอย่างแน่นหนา
“พอแล้ว” หลินไป๋ปัดเสื้อผ้า
“ใกล้ได้เวลาแล้ว ออกเดินทางไปสระศักดิ์สิทธิ์กัน”
วันนี้ยังมีเรื่องใหญ่ต้องทำอีก
......
ทางเข้าสระศักดิ์สิทธิ์ใต้ดิน
เปลวเทียนสองฟากทางเดินสีทองขาวลุกไหวเงียบงัน แสงเงาส่ายระริกบนผนังที่สร้างจากทองสร้างเทพ
นักบวชเทพระดับสูงสิบสองคนยืนเรียงอยู่สองข้าง รอคอยอย่างเงียบเชียบ
แต่สายตาของคนทั้งสิบสองกลับจับจ้องไปยังหลินไป๋อย่างพร้อมเพรียง
สีหน้าของทุกคนแปลกพิกลอยู่บ้าง
ข่าวแพร่ไปเร็วเกินคาด แม้แต่นักบวชเทพผู้เฝ้าสระศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งไม่เคยเห็นแสงตะวันมาตลอดทั้งปีก็ยังได้ยินเรื่องแล้ว
เทพบุตรลำดับสามเฉินหยวน ผู้ไร้รากฐานและก้าวออกมาจากสลัมเขตห้า กลับอัดคุณชายเผยผู้สูงส่งจนหมอบคลานไปทั่วพื้น
“ไม่ต้องประหม่า” หลินไป๋หัวเราะเบา ๆ
“วางใจเถอะ วันนี้ฉันมารับพิธีชำระล้าง ไม่ได้มาหาเรื่องใคร”
สีหน้าของนักบวชเทพทั้งสิบสองแข็งค้างพร้อมกัน