วิหารหลักแห่งราชสำนักเทพ
เซวียถิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ กำลังพลิกดูบัญชีเครื่องบรรณาการที่ขุมอำนาจต่าง ๆ ส่งมา
จู่ ๆ ก็รู้สึกใจสั่นวูบ
หอคอยกลับหัวเปิดแล้วหรือ?
อาภรณ์ยาวสีม่วงทองพลิ้วสะบัด ก่อกระแสลมคลั่ง
เซวียถิงกลายเป็นลำแสงสีม่วง พุ่งแหวกความมืดราตรี ก่อนกระแทกลงบนลานหน้าหอคอยกลับหัวอย่างรุนแรง
แผ่นอิฐหยกขาวแตกร้าว
เซวียถิงก้าวออกมาจากหลุมลึก แล้วเห็นมู่เหอคุกเข่าอยู่หน้าประตู ยังไม่ทันลุกขึ้น ส่วนด้านหลังมีองครักษ์ล้มระเนระนาดเต็มพื้น
“เกิดอะไรขึ้น? เมื่อครู่ใครเข้าไป?” เซวียถิงตวาดถาม
มู่เหอเงยหน้าขึ้น สีหน้ายังคงมีร่องรอยความคลั่งไคล้หลงเหลืออยู่
“มหาเทพบัญชาการ เป็นท่านราชันเทพ พระผู้เป็นเจ้าของพวกเราเสด็จกลับมาแล้ว”
เซวียถิงชะงักงัน
“มู่เหอ สมองแกเสียไปแล้วหรือ?” เซวียถิงพลันเดือดดาลขึ้นมา
“ท่านราชันเทพเสด็จลงมา ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไร?”
มู่เหอก็แข็งค้างไปเช่นกัน
เซวียถิงเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงร้อนรน “รีบบอกฉันมา เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น!”
มู่เหอเองก็ลนลานแล้ว
เขารีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ตั้งแต่ต้นจนจบ
“เขาเอ่ยนามของข้า ใช้ความสามารถเหนือมนุษย์ ทั้งยังรู้ตำแหน่งลับที่แท้จริงสำหรับเปิดประตูหอคอย! ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเรียกนายว่า...”
มู่เหอกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ
หลังฟังจบ เซวียถิงยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่
ครู่ต่อมา
“เหลวไหล!” เซวียถิงกัดฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบทุกถ้อยคำ
“ไม่ว่าเฉินหยวน ไอ้บ้านนอกนั่นจะทำได้อย่างไร”
“แต่ฉันยืนยันได้ว่า ท่านราชันเทพไม่ได้เสด็จลงมาแน่นอน”
ในฐานะตัวแทนของราชันเทพ
ทันทีที่เจตจำนงของราชันเทพฟื้นคืน อำนาจที่สถิตในกายเขาย่อมสัมผัสได้ และจะยอมสวามิภักดิ์ต่อภาชนะด้วยตัวมันเอง