“เจ้าสำนัก! เจ้าสำนัก! แย่แล้ว!”
ศิษย์หนุ่มในชุดคนรับใช้คนหนึ่งคลานแกมกลิ้งพุ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ลนลานอะไรกัน!” หยวนซานกำลังเดือดดาล เขาตบโต๊ะเสียงดังแล้วตวาด
ศิษย์คนนั้นสะดุ้งจนตัวสั่น คุกเข่าลงกับพื้นแล้วร้องเสียงสั่นเครือ “เจ้าสำนัก สำนักฉื่อหยาง... คนของสำนักฉื่อหยางมาถึงแล้วขอรับ!”
หัวของหยวนซานอื้ออึงขึ้นมาทันที
ร่างเขาโงนเงน ต้องคว้าโต๊ะไว้จึงไม่ล้มลงไป
มาแล้ว
สุดท้ายก็ยังมาอยู่ดี
นับวันดูแล้วก็ครบหนึ่งเดือนพอดี
อีกฝ่ายมาตรงเวลาอย่างเหลือเชื่อ
“มากันกี่คน? ใครเป็นคนนำมา?” หยวนซานบังคับตัวเองให้สงบลง น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย
“มา... มาด้วยเรือเหาะลำหนึ่ง จอดอยู่นอกประตูสำนัก มีคนลงมาสิบกว่าคน คนที่เป็นหัวหน้า... คือหลี่เฉียน นายน้อยแห่งสำนักฉื่อหยางขอรับ!”
หลี่เฉียน?
หัวใจของหยวนซานดิ่งวูบลงไปถึงก้นบึ้ง
หลี่เฉียนเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของหลี่เฟินเทียน เจ้าสำนักฉื่อหยาง ขึ้นชื่อว่าเย่อหยิ่งและเหี้ยมโหด
สำนักฉื่อหยางส่งเขามา ก็ชัดเจนแล้วว่าไม่ได้มาคุยเจรจา
พวกมันมาเพื่อยื่นคำขาดครั้งสุดท้าย และมาหยามสำนักวานรศิลาถึงที่
“รู้แล้ว นายออกไปก่อน” หยวนซานโบกมือ รู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบออกไปจนหมด
ศิษย์คนนั้นราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบถอยออกไปทันที
ในโถงประชุมเหลือเพียงหยวนซานคนเดียว
เขาทรุดนั่งบนเก้าอี้ มองห้องที่ว่างเปล่า ความอ่อนแรงซึ่งไม่เคยรู้สึกมาก่อนโอบล้อมตัวเขาไว้