หลินไป๋ถือขาหมูเกราะเหล็กย่างสุกไปแล้วครึ่งข้างไว้ในมือ
หมูเกราะเหล็กเป็นสัตว์อสูรขั้นสอง เนื้อเหนียวแน่น
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา อาหารแต่ละมื้อของหลินไป๋แทบจะมีปริมาณมหาศาลเช่นนี้ทุกมื้อ
หยวนซานที่มาส่งอาหารให้หลินไป๋ทุกวันมีสีหน้าอมทุกข์ขึ้นเรื่อย ๆ
เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าหลักพิงที่หามาให้สำนักวานรศิลา จะกินจุถึงเพียงนี้
พื้นฐานของสำนักวานรศิลาเดิมทีก็ไม่ได้มั่งคั่งอยู่แล้ว
หรือสุดท้ายสำนักจะไม่ได้ถูกทำลาย แต่ถูกกินจนล่มจมแทน?
หลินไป๋อ้าปาก กัดเนื้อคำหนึ่ง
เขาเคี้ยวสองสามครั้งแล้วกลืนลงไป
เศษอาหารถูกย่อยสลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์ภายในไม่กี่อึดใจ ช่วยเติมพลังเลือดลมที่สูญเสียไปอย่างรวดเร็ว
สองชั่วโมงต่อมา เนื้อสัตว์อสูรกว่าสี่ร้อยกล่องก็หมดเกลี้ยง
หลินไป๋หลับตาลง
พลังเลือดลมในร่างเริ่มโคจร
คัมภีร์ความยาว 2,103 อักษรที่หยวนซานท่องให้ฟังแผ่กางขึ้นในห้วงความคิดของเขา
หลินไป๋กำหมัดทั้งสองข้าง
เส้นเอ็นบนแขนปูดนูน พลังเลือดลมไหลไปตามเส้นทางเฉพาะ
บนหลังมือและท่อนแขนของเขาปรากฏลวดลายซับซ้อนสีเขียวคราม
นี่คือสัญลักษณ์ของเคล็ดวิชาวานรมารสะกดคุกขั้นหก—ลายปราณแกร่ง!
หลินไป๋มองหน้าผาสูงสามสิบจั้งตรงหน้า
เขาถอยเท้าขวาครึ่งก้าว ส้นเท้าจิกลงไปในดิน
ออกแรงจากเอว ส่งพลังผ่านกระดูกสันหลังไปยังไหล่ขวา ก่อนถ่ายทอดต่อไปถึงแขนขวา
ปล่อยหมัด!
หมัดกระแทกเข้ากลางหน้าผา
เสียงหมัดปะทะหินทุ้มต่ำ
หน้าหมัดจมลึกเข้าไปในหินสองชุ่น
สามอึดใจต่อมา รอยร้าวถี่ ๆ ก็ปรากฏบนผิวหน้าผา
รอยร้าวแผ่ขยายอย่างรวดเร็วไปทั่วทั้งผืนผา