หลินไป๋สูดหายใจลึก ข่มความกระเพื่อมในใจลงอย่างฝืนทน ก่อนถามต่อว่า
“โม่ซิวกับซูหวานมีความสัมพันธ์อะไรกัน?”
คำพูดหยอกเย้าเมื่อครู่นี้ของโม่ซิว ที่ว่าเขามีผู้หญิงเพิ่มมาอยู่ข้างกาย ไม่ใช่สิ่งที่คนรู้จักกันผิวเผินจะพูดออกมาได้แน่
น้ำเสียงสนิทสนมราวกับเป็นเพื่อนบ้านเก่าแก่ที่รู้จักกันมาหลายปี
กระดาษหนังแกะตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
[เพื่อน]
หลินไป๋มองตัวอักษรสองคำนี้แล้วกระตุกมุมปาก
“เพื่อน? ดี ดีมาก ปีศาจระดับล้างโลกสองตนคบเป็นเพื่อนกันงั้นสิ?”
“วงสังคมในแดนรกร้างนี่เปิดหูเปิดตาฉันจริง ๆ”
เขาไม่ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ แต่เปลี่ยนประเด็นไปถามสิ่งที่คาใจที่สุด
“แล้วฉันล่ะ? พวกเขาสองคนเกี่ยวข้องกับฉันยังไงกันแน่?”
ลมหายใจของหลินไป๋หนักขึ้นเล็กน้อย
“ทำไมโม่ซิวถึงรู้จักฉัน? สายตาที่เขามองฉัน ไม่เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้าเลยสักนิด”
“คำที่เขาพูดว่า ‘ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว’ หมายความว่ายังไงกันแน่!”
ภายในห้วงความคิด กระดาษหนังแกะเงียบสนิท
เส้นเลือดสีแดงสลายกลายเป็นรอยแดงพร่าเลือน ทว่าไม่มีปฏิกิริยาใดอีก
“แกล้งตายอีกแล้วหรือ?” แววตาของหลินไป๋เย็นเยียบ
เขาลุกพรวดขึ้นยืน เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์สีขาวบริสุทธิ์พลันหมุนวนอย่างบ้าคลั่งอยู่ในร่าง
“ได้ ไม่ยอมพูดใช่ไหม งั้นเอาตามนี้!”
“คืนนี้เที่ยงคืน ฉันจะไปชั่วโมงที่สิบสาม ไปถึงที่นั่นแล้วจะหาทางเอาพิกัดโลกมา จากนั้นก็เข้าไปอยู่ที่โลกฝั่งโน้นถาวร”
“เรื่องเละเทะฝั่งนายจะเป็นยังไงก็ช่าง ฉันขอแค่ไปจากโลกนี้ก็พอ สำหรับนายก็ไม่ต่างอะไรกับตายไปแล้ว”