หินเรืองแสงเหล่านี้ นอกจากก้อนสูงสามเมตรที่ได้มาจากการตกลงแลกเปลี่ยนกับหลีโน่ในตอนแรกแล้ว
ที่เหลือทั้งหมดเป็นของที่มหาปุโรหิตแห่งนครเพลิงสืบทอดสั่งคนไปเก็บรวบรวม หลังจากหลินไป๋กำจัดมารดาของสัตว์หุบเหวได้
“นี่...นี่คือแร่ชนิดไหน?”
กู้ชางหลานก้าวพรวดไปข้างหน้าสองก้าว
ในฐานะปรมาจารย์แปรธาตุชั้นแนวหน้าบนแดนรกร้าง ประสาทสัมผัสที่เขามีต่อวัตถุดิบนั้นเหนือกว่าคนทั่วไปมาก
เขาจ้องภูเขาหินสีขาวเขม็ง มือทั้งสองข้างสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ผลึกพลังงานที่ไม่มีสิ่งเจือปน? ไม่สิ ไม่ถูก! นี่คือตัวนำพลังวิญญาณบริสุทธิ์!”
“ความบริสุทธิ์ระดับนี้...ทองสร้างเทพ? ทำไมของสิ่งนี้ถึงเหมือนทองสร้างเทพขนาดนี้!” กู้ชางหลานพูดจาตะกุกตะกัก
กู้ชางหลานเคยเห็นทองสร้างเทพมาก่อน
แต่เป็นชิ้นเล็กมาก เล็กจนในความทรงจำของเขา น่าจะมีขนาดแค่ปลายนิ้วก้อย
ถึงอย่างนั้น ทองสร้างเทพเพียงชิ้นเล็ก ๆ ก็ยังทำให้หอคอยเกลียวสูงแห่งนครศักดิ์สิทธิ์ต้องส่งคนมาเมืองหินดำเพื่อขนย้ายโดยเฉพาะ
แค่นี้ก็เห็นแล้วว่าของสิ่งนี้ล้ำค่าเพียงใด
แต่ตอนนี้ หลินไป๋กลับเทภูเขาทั้งลูกออกมาได้อย่างง่ายดาย
หลินไป๋ไม่สนใจความตื่นตะลึงของกู้ชางหลาน แล้วหันไปมองเซี่ยชิงถังที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“ตอนนี้มีงานอย่างหนึ่งจะมอบให้คุณ”
เซี่ยชิงถังก้าวขึ้นมาทันที ก่อนโค้งตัวเล็กน้อย “สั่งมาได้เลยค่ะ”
หลินไป๋ชี้ไปยังภูเขาหินสีขาว
“ใช้เวลาให้น้อยที่สุด แกะสลักกองหินนี่ให้เป็น...รูปปั้นของผม”
กู้ชางหลานถึงกับนิ่งงันเมื่อได้ยินคำพูดนี้