หลินไป๋ยกมือขวาขึ้นโบกอย่างไม่ใส่ใจ
“เตรียมการข้างล่างไปถึงไหนแล้ว?”
อูร์ยังคงก้มหน้าผากแนบพื้น ตอบอย่างเลื่อมใสว่า
“ทุกอย่างดำเนินตามคำบัญชาของท่าน”
“กองทัพชำระบาปกับอัศวินลงทัณฑ์ถูกกระจายกำลังเข้าไปอยู่ในหน่วยควบคุมทั้งหมดแล้ว รับหน้าที่สั่งการคนงานขอรับ”
“กองทัพภัยพิบัติที่ท่านโม่ซิวบัญชาการ... ได้วางกำลังอยู่รอบนอกเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“ขบวนรถชุดแรกออกเดินทางแล้ว มุ่งหน้าไปยังซากเมืองเมฆา”
“ส่วนขบวนที่เหลือ อย่างมากก็ใช้เวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ รับรองว่าจะขนทรัพย์สมบัติทั้งหมดของนครศักดิ์สิทธิ์ออกไปจนเกลี้ยงขอรับ!”
“ทำได้ดี” หลินไป๋ละสายตา ก้มมองลูกน้องที่คุกเข่าหมอบอยู่กับพื้น
“ไปทำงานเถอะ ทางนี้ฉันต้องอยู่เป็นเพื่อนภรรยา”
“ขอรับ! ผู้น้อยขอตัว!” อูร์โล่งใจราวกับได้รับการอภัยโทษ
เขายืดตัวขึ้น แล้วถอยหลังด้วยการคุกเข่ากระเถิบไปสามก้าว ก่อนลุกขึ้นยืนและรีบจากไป
......
หลินไป๋หันข้างไปหา ซูหวาน จับมือที่เย็นเล็กน้อยของเธอไว้ ปลายนิ้วลูบหลังมือเบา ๆ สองครั้ง
“ฮูหยิน โปรดตัดสินใจ”
“เราจะอยู่ในนครศักดิ์สิทธิ์ เฝ้าดูพวกเขารื้อที่นี่จนราบเป็นหน้ากลองภายในหนึ่งสัปดาห์แล้วค่อยออกเดินทาง?”
“หรือจะออกเดินทางตอนนี้ ปล่อยให้คนพวกนี้ค่อย ๆ ง่วนอยู่ข้างหลัง?”
พอได้ยินเช่นนั้น ซูหวานที่เอนศีรษะพิงไหล่เขาอย่างเกียจคร้านก็เงยหน้าขึ้นทันที
เธอตอบออกมาแทบจะในทันทีโดยไม่ต้องคิด “ตอนนี้ ไปกันตอนนี้เลย”
น้ำเสียงเผยความร้อนรนอย่างไม่ปิดบัง