หลังประตูหินเป็นห้องที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก
มองแวบเดียวก็เห็นได้ทั่วทั้งห้อง
เตาหลอมเล่นแร่แปรธาตุขนาดใหญ่ที่ชำรุดทรุดโทรม
ชั้นไม้หลายตัวล้มพังขึ้นรา เศษภาชนะแก้วแตกกระจายเต็มพื้น
กลางห้องมีโต๊ะหินตัวใหญ่ตั้งอยู่
บนโต๊ะวางหนังสือปกหนังสัตว์อยู่สองเล่ม
หลินไป๋เดินไปที่โต๊ะ แล้วหยิบเล่มทางซ้ายซึ่งหนากว่าอีกเล่มขึ้นมา
เขาเป่าฝุ่นออก ก่อนเปิดหน้าแรก
บนหน้ากระดาษเขียนอักษรตัวใหญ่สี่ตัวว่า “วิชาประสานวงเวท”
ลงชื่อไว้ว่า เรเกส
หลินไป๋พลิกหน้าหนังสือ อ่านด้วยความเร็วสูง
เพียงกวาดตาก็อ่านได้สิบแถว
ยิ่งอ่านก็ยิ่งอดทึ่งไม่ได้
อัจฉริยะ!
เรเกสคนนี้เป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง!
ในหนังสือไม่ได้บันทึกวิชาร่ายเวทที่มีอยู่แล้วแม้แต่บทเดียว กลับเต็มไปด้วยทฤษฎีและสูตรคำนวณอันซับซ้อนสำหรับการอนุมาน
แนวคิดของเรเกสชัดเจนมาก
ละทิ้งการร่ายเวทขั้นสูงที่มีขั้นตอนยุ่งยาก แล้วใช้วิชาร่ายเวทขั้นพื้นฐานเป็นรากฐานทั้งหมด
ลูกไฟขั้นศูนย์ สายน้ำขั้นศูนย์ และวายุหมุนขั้นศูนย์ นำมาจัดเรียงผสานตามรูปแบบเฉพาะ ใช้ปริมาณที่เพิ่มขึ้นก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ แล้วสร้างวิชาร่ายเวทขนาดใหญ่ขึ้นมาอย่างฝืนกำลัง
การหลอมสร้างชีวิตขั้นเจ็ดบนเพดานห้องสุสานด้านนอก ก็เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นด้วยวิธีนี้
เปลี่ยนสิ่งเรียบง่ายให้ซับซ้อน
สำหรับนักเล่นแร่แปรธาตุส่วนใหญ่ วิธีการนี้มีคุณค่าสูงยิ่ง
ขอเพียงมีเวลามากพอและมีวัสดุเพียงพอ แม้แต่นักเล่นแร่แปรธาตุขั้นพื้นฐานก็ร่ายเวทขั้นสูงได้
แต่ปัญหาคือ...วิธีนี้ไม่มีประโยชน์กับเขา