ปลายนิ้วของหลินไป๋ไล้ไปตามสันหนังสือสีเหลืองเก่า ก่อนจะหยุดลงบนกระดาษสามแผ่น
1.[วิชากัดกร่อน]
ประเภท: วิชาเล่นแร่แปรธาตุด้านสสารและสภาพแวดล้อม
ผลลัพธ์: เร่งปฏิกิริยาออกซิเดชันและทำลายโครงสร้างผลึกอย่างรวดเร็ว
เปลี่ยนประตูเหล็กให้กลายเป็นโคลนเละ ๆ ได้ เป็นวิชาจำเป็นสำหรับการสำรวจซากโบราณสถาน
2.[นักย่องเงียบ·อาคมอุ้งเท้า]
ประเภท: วิชาเล่นแร่แปรธาตุด้านการเสริมมนตรา
ผลลัพธ์: จำลองอุ้งเท้าของสัตว์ตระกูลแมว เงียบสนิทไร้เสียง พร้อมช่วยลดแรงกระแทกเมื่อตกจากที่สูง
เมื่อใช้ร่วมกับความสามารถของ[นักต้มตุ๋น] นี่มันวิชาเทพสำหรับเล่นงานคนจากเงามืดชัด ๆ
3.[อาคมคมกริบ]
ประเภท: วิชาเล่นแร่แปรธาตุด้านการเสริมมนตรา
ผลลัพธ์: ตัดด้วยการสั่นสะเทือนความถี่สูง
แค่เอาไปเสริมกับมีดกินข้าว ก็หั่นเสื้อเกราะกันกระสุนได้เหมือนหั่นเต้าหู้
เรียบง่ายและตรงไปตรงมา แค่เพิ่มพลังโจมตี
“เอาสามอย่างนี้แหละ”
หลินไป๋ตัดสินใจ
เมื่อมีของทั้งสามอย่างนี้ ไม่ว่าจะลอบเข้าไป บุกโจมตี หรือหลบหนี ก็มีหลักประกันแล้ว
ขณะที่เขากำลังจะไปหากู้ชางหลานเพื่อให้สอนวิธีใช้วิชาทั้งสามอย่างละเอียด
“โฮก——!!!”
เสียงคำรามแหลมโหยหวนดังขึ้นกะทันหันจากส่วนลึกที่สุดของชั้นใต้ดิน
เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงมนุษย์เลย
คล้ายเสียงร่ำไห้ของสัตว์ร้ายที่ถูกฉีกวิญญาณ ท่ามกลางความสิ้นหวัง
พื้นร้านขายของชำทั้งร้านสั่นสะเทือน ขวดโหลบนชั้นกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ราวกับเป็นสัญญาณก่อนเกิดแผ่นดินไหว
กู้ชางหลานซึ่งกำลังศึกษาสมองหนูอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พลันตัวแข็งทื่อ
สีหน้ากระตือรือร้นราวกับนักวิชาการหายวับไปในพริบตา
“บ้าจริง... ทำไมถึงกำเริบเร็วกว่ากำหนดอีกแล้ว?”