อาศัยแรงสะท้อนจากหนวดที่ฟาดเข้ามา หลินไป๋เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง
เขาคว้าหลีโน่ที่ถูกแรงกระแทกจนมึนงงไปหมดและมีเลือดไหลจากมุมปากไว้ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีเทาพุ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว มุ่งไปในทิศทางที่ห่างจากยอดเขาเทพวิญญาณ
ยอดเขาทั้งลูกที่อยู่เบื้องหลังพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เนื้อภูเขาก้อนมหึมาผุดขึ้นจากพื้นดิน สูงใหญ่จนแทบบดบังท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่ง
สัตว์ประหลาดมหึมาส่งเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธ
มันรู้ตัวว่าเหยื่อกำลังหนี หนวดนับไม่ถ้วนฟาดลงบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง ก่อนเหวี่ยงไล่ตามทิศทางที่หลินไป๋หลบหนี
หนามเนื้อแหลมคมที่ชุ่มไปด้วยเมือกพุ่งตามมาอย่างรวดเร็ว เฉียดผ่านแผ่นหลังของหลินไป๋ไปเพียงนิดเดียว
แต่ในวินาทีถัดมา หนามเนื้อนั้นก็หมดแรงและห้อยตกลง
หลินไป๋หันกลับไปมอง
ระยะห่างเพิ่มขึ้นแล้ว
แม้เนื้อภูเขายักษ์นั้นจะมีพละกำลังมหาศาลจนน่าเหลือเชื่อ ทั้งยังมีร่างกายใหญ่โตบดบังฟ้าดินได้
แต่ร่างที่ใหญ่เกินไปดูเหมือนจะจำกัดความสามารถในการเคลื่อนไหวของมัน
หรือไม่ก็มีส่วนสำคัญกว่านั้นเชื่อมต่ออยู่กับเส้นพลังใต้พิภพ จึงไม่อาจถอนตัวออกมาได้ง่าย ๆ
ตราบใดที่ร่างหลักของมันไม่เคลื่อนที่ แค่หนวดที่ยื่นออกมาเหล่านั้นย่อมไม่มีทางแตะต้องหลินไป๋ซึ่งกำลังหนีสุดกำลังได้
หลินไป๋ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น หลีโน่ที่เขาหิ้วอยู่ในมือมาตลอดก็เริ่มดิ้นรุนแรงขึ้นมา