เมื่อจิตสำนึกของหลินไป๋สัมผัส ตราประทับสีดำบนกระดูกสันหลังก็สว่างวาบขึ้น
ไม่มีความบ้าคลั่งและความร้อนระอุราวกับพลิกฟ้าคว่ำดินเหมือนตอนเปิดใช้งานกายลับแห่งพลัง
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือการแผ่ขยายอย่างไร้สุ้มเสียง
ราวกับหยดหมึกหยดลงในน้ำใส
เงียบสงบ ลึกล้ำ และเย็นเยียบจนกลืนกินทุกสิ่ง
อีกมิติอิสระหนึ่งภายในร่างของหลินไป๋ถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ
เงาร่างใหม่ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ค่อย ๆ ก่อรูปขึ้นทีละน้อย
ร่างนั้นสูงพอ ๆ กับหลินไป๋ รูปร่างสมส่วน
ไม่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ เหมือนกายลับแห่งพลังที่แผ่แรงกดดันอันระเบิดพล่าน
มันเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สวมชุดดำเรียบง่าย แม้แต่หน้าตาก็เหมือนหลินไป๋ทุกประการ
เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นดำสนิท ไร้แสงสว่างใด ๆ
ราวกับหลุมดำเล็ก ๆ สองหลุมที่สามารถดูดกลืนทุกสิ่งซึ่งจ้องมองมัน
หลินไป๋สัมผัสได้ว่าพลังชนิดใหม่เชื่อมต่อกับเขาแล้ว
ร่างลับนี้ไม่มีพลังทำลายล้างทางกายภาพบริสุทธิ์ถึงขีดสุดอย่างกายลับแห่งพลัง ทว่ากลับมีความลึกลับและคล่องแคล่วเพิ่มเข้ามา
เขาลืมตาขึ้น มองสำรวจโรงงานแปรธาตุที่ปิดมิดชิดแห่งนี้
โต๊ะหินทอดเงาลงบนพื้น
หลินไป๋ขยับความคิด
กายลับชุดดำก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน แล้วหลอมรวมเข้ากับเงามืดใต้เท้า
ชั่วขณะถัดมา ร่างนั้นก็หายไปจากจุดเดิมอย่างไร้สัญญาณ
เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง ก็ไปยืนอยู่ข้างโต๊ะหินแล้ว
ตลอดกระบวนการไร้เสียงไร้ร่องรอย ไม่มีคลื่นพลังงานแม้แต่น้อย