ใบหน้าของหนิงเว่ยซีดเผือดลงในพริบตา
เหล่าสหายร่วมสำนักไม่กี่คนที่อยู่ข้างกายเธอยิ่งตกใจจนตัวสั่นแทบทั้งร่าง เกือบจะไถลตกจากเก้าอี้
พูดจบ คนขายเนื้อก็ไม่สนว่าพวกเขาจะยอมรับหรือไม่ หันหลังเดินออกจากโรงอาหารไปทันที
เซี่ยถงเดินตามหลังเขา เมื่อผ่านโต๊ะของหลินไป๋ ฝีเท้าก็ชะงักเล็กน้อย ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เธอเงยหน้าขึ้น สายตาสบเข้ากับหลินไป๋กลางอากาศ
แววตาของเธอไหววูบเมื่อเห็นหลินไป๋
ทว่าในวินาทีถัดมา หลังเหลือบมองแผ่นหลังกำยำของคนขายเนื้อที่อยู่ข้างหน้า เธอก็กลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนก้มหน้าเดินตามไป
“จบกัน...”
หนิงเว่ยทรุดนั่งบนเก้าอี้ พึมพำกับตัวเอง
“พวกเรา...พวกเราตายแน่”
สหายไม่กี่คนที่เธอพามาด้วยต่างมีสีหน้าสิ้นหวัง
“คนขายเนื้อ...นั่นมันคนขายเนื้อเชียวนะ ได้ยินว่าถ้าอารมณ์ไม่ดี แม้แต่พวกเดียวกันก็ยังฆ่า!”
“หรือว่าเราจะหนีตอนนี้?” คนหนึ่งเสนอเสียงเบา
“หนีหรือ?” หนิงเว่ยหัวเราะอย่างขมขื่น “จะหนีไปไหน? พอก้าวออกจากประตูนี้ ไม่ถึงสิบอึดใจ พวกเราก็กลายเป็นศพแล้ว”
เมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ล้วนไร้ความหมาย
“ไปกันเถอะ”
หลินไป๋วางตะเกียบลงแล้วลุกขึ้น
“นายบ้าไปแล้วหรือ!” หนิงเว่ยเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ “นั่นมันเดินไปตายชัด ๆ!”
“ไม่ไปก็ตายเดี๋ยวนี้” หลินไป๋ตอบเสียงเรียบ
หนิงเว่ยพูดไม่ออก
ใช่แล้ว ไม่ไปก็ตายเดี๋ยวนี้