เขตตะวันออก ร้านขายของชำ
“กริ๊ง ๆ—”
กระดิ่งลมตรงประตูถูกกระแทกจนส่งเสียงดังระรัว
กู้ชางหลานที่กำลังอ่านหนังสืออยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ใบหน้าแก่ชราที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและผ่านโลกมามาก พลันถูกคำว่า “ฉิบหาย” เข้ามาแทนที่จนหมด
“ตุบ”
หนังสือโบราณในมือร่วงลงพื้น
เขาเห็นอะไรอยู่ตรงหน้า?
หลินไป๋
กำลังอุ้มเสิ่นซูเข้ามาอย่างผึ่งผาย ด้วยท่าทางที่ทั้งเผด็จการและชวนให้คิดลึกสุด ๆ
เสิ่นซูซุกอยู่ในอ้อมแขนของหลินไป๋ ก้มหน้าต่ำ
แม้เสื้อผ้าจะขาดวิ่นไปบ้าง แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เหมือนคู่รักหนีตามกันกลับมาเยี่ยมผู้ใหญ่ไม่มีผิด
ที่สำคัญที่สุดคือ...
ใบหน้าของเสิ่นซูแดงก่ำ!
เขินอายแล้ว!
เด็กสาวที่ไม่เคยพอใจใครเลยคนนั้น ถึงกับเขินอายขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?
กู้ชางหลานรู้สึกว่าหัวอื้ออึง ความดันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาแค่ให้สองคนนี้ออกไปซื้อวัสดุไม่ใช่หรือไง?
เวลาผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำใช่ไหม?
ระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เจ้าหนุ่มนี่กรอกน้ำมนตร์อะไรให้เสิ่นซูกัน?
ถึงขั้นกอดกันแล้วหรือ?
ในหัวของกู้ชางหลานพลันจินตนาการถึงละครรักโศกความยาวห้าแสนคำขึ้นมาเรื่องหนึ่ง สายตาที่มองหลินไป๋ก็เปลี่ยนเป็นซับซ้อนอย่างยิ่ง
ราวกับชาวนาชราที่เห็นผักกาดขาวสดกรอบซึ่งตนเฝ้าทะนุถนอมเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก จู่ ๆ ก็ถูกหมูตัวหนึ่งที่ดูเข้าท่าพอตัวขุดรากถอนโคนไปเสียแล้ว
แต่ในเวลานี้ หลินไป๋กลับมีสีหน้าร้อนรนอย่างยิ่ง ไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของชายชราเลย