มือของอูร์เริ่มสั่น
กระดาษส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา
เขาพลิกอ่านต่อไป
หน้าที่สาม
[ลำดับ 3: ผู้พิพากษาแสงศักดิ์สิทธิ์ วัตถุดิบหลัก: ซากกายศักดิ์สิทธิ์หนึ่งชิ้น ผลึกแสงบริสุทธิ์สองเม็ด แก่นมงกุฎ......]
นี่คือระดับของซิวส์
นี่คือลำดับที่เขาใฝ่ฝันและปรารถนามาตลอดทั้งวันทั้งคืน
ตอนนี้ กุญแจที่นำไปสู่ลำดับ 3 กลับวางอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเปิดเผยไร้สิ่งปิดบัง
สายตาของเขาเลื่อนลงไปด้านล่าง
[ลำดับ 2......]
[ลำดับ 1......]
แม้แต่ความลับสูงสุดที่มีเพียงพระคาร์ดินัลกับหัวหน้าศาลพิพากษาเท่านั้นที่รู้ ก็ถูกบันทึกไว้บนกระดาษแผ่นนี้ทั้งหมด
อูร์ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ไม้
แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
หากความรู้ของราชันเทพไม่ใช่สิ่งหนึ่งเดียว หากพรประทานจากราชันเทพเป็นเพียงกระดาษที่คนอื่นโยนทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ
เช่นนั้นศรัทธาที่เขาเทิดทูนราวกับเทพมาตลอดหลายปีนี้คืออะไรกันแน่?
เขาจ้องสูตรของลำดับ 3 เขม็ง จดจำทุกตัวอักษรสลักลงในสมอง
เครื่องสื่อสารสีดำบนโต๊ะกะพริบแสงแดงริบหรี่
ในห้องอันเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงหายใจหอบอย่างกระวนกระวายของอูร์
......
ห่างจากที่พักชั่วคราวของอูร์ไปสองช่วงถนน
หวังย่ายืนพิงมุมกำแพงดำคล้ำอย่างเงียบเชียบ
เขากอดอก มองแสงสว่างจากหัวมุมถนนหลายแห่งที่อยู่ไกลออกไป
นั่นคือลูกน้องของเขา กองกำลังป้องกันเมืองแห่งเมืองรุ่งอรุณ กำลัง “ทุ่มเท” ให้ความร่วมมือกับอัศวินลงทัณฑ์ร่างสูงใหญ่หลายคน ไล่เคาะประตูค้นบ้านทีละหลัง