เสียงแหวกอากาศแหลมบาดหูดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“หนีงั้นหรือ? พวกแกจะหนีไปไหน?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง กำปั้นขนาดมหึมาก็พุ่งขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในสายตาของพวกเขา
“ระวัง!”
รูม่านตาของเหล่าชีหดวูบ เขาตะโกนลั่นพร้อมกับเร่งเร้าความคิด
ทหารศพตนหนึ่งที่ยืนคุ้มกันอยู่เบื้องหน้าพลันขยับ พุ่งเข้าปะทะกำปั้นนั้น
วินาทีถัดมา
“ตูม!”
ทหารศพระดับหกไม่อาจแม้แต่จะต้านไว้ได้ชั่วครู่ ร่างแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในทันที
แรงหมัดยังไม่หมด กวาดเฉียดร่างของเหล่าชีไปกระแทกผาหินด้านหลัง
เศษหินปลิวว่อนขึ้นฟ้า
แรงกระแทกมหาศาลซัดเหล่าชีจนกระเด็นไป เขาร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกคำ
เขามองทหารศพที่ถูกต่อยจนแหลก ดวงตาฉายแววโล่งใจที่รอดตายมาได้
ยังดีที่เมื่อครู่ตอบสนองทัน ใช้ทหารศพขวางไว้ได้
ถ้าหมัดนั้นกระแทกเข้ากับร่างเขาเต็ม ๆ ตอนนี้คงเหลือแต่กองเนื้อเละแล้ว
เขาฝืนเงยหน้าขึ้น มองชายร่างกำยำที่เป็นคนปล่อยหมัด
พอเห็นใบหน้านั้น สีเลือดหยดสุดท้ายบนใบหน้าของเขาก็เลือนหายไปจนหมด
เป็นเขา!
คนที่ทำลายทหารศพตัวหลักของเขา!
ตามมาถึงนี่ได้ยังไง?
ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งแล่นวาบเข้าสู่หัวใจ
“หนี! รีบหนีเร็ว!”
เหล่าชีส่งเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง ไม่สนใจพวกเดียวกันอีกต่อไป หันหลังแล้วคิดจะพุ่งเข้าป่า
ทหารศพที่เหลืออีกหกตนได้รับคำสั่ง ก็ส่งเสียงคำรามพลางกระโจนเข้าใส่กายลับแห่งพลังของหลินไป๋