เมิ่งถูประคองกล่องที่บรรจุหัวใจของสัตว์กลืนกินหนองบึงเดินเข้ามา
“ท่าน นี่ของของท่าน” เขายื่นกล่องให้
“ขอบใจ” หลินไป๋รับกล่องมา กล่าวเสียงเรียบ
“มีธุระอะไรอีกหรือ?”
“ท่าน...ท่านต้องการเหยื่อล่อนั่น เพื่อ...” สายตาของเมิ่งถูเผลอมองไปยังส่วนลึกของบึง “เพื่ออสูรงูเก้าหัวตัวนั้นหรือขอรับ?”
นอกจากตัวตนน่าสะพรึงกลัวนั่นแล้ว เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าในบึงแห่งนี้ยังมีสิ่งใดที่ควรค่าให้ยอดฝีมือลึกลับตรงหน้าเสียเวลาใส่ใจถึงเพียงนี้
หลินไป๋เหลือบมองเขา ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ
เมิ่งถูใจสั่นสะท้าน ก่อนจะหยิบแผนที่หนังสัตว์เก่าโทรมแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นถวายด้วยสองมือ
“ท่าน นี่คือแผนที่บึงเน่าเปื่อยที่พวกเราวาดขึ้น”
“แม้จะไม่สมบูรณ์ แต่ก็ทำเครื่องหมายแหล่งอาศัยของอสูรระดับสูงบางตัวที่พวกเราสำรวจพบไว้แล้ว”
“บางที...อาจช่วยท่านได้บ้าง”
หลินไป๋กวาดตามองแผนที่แวบหนึ่ง ก่อนยื่นมือรับมา
บนแผนที่มีเครื่องหมายกากบาทสีแดงอยู่หลายจุด ใช้สีย้อมคนละสีแยกกัน
ดูท่าแล้ว คนกลุ่มนี้คงเคลื่อนไหวอยู่ในบึงแห่งนี้ไม่น้อย
“ขอบใจ” หลินไป๋เอ่ยคำขอบคุณอย่างที่ไม่ค่อยทำ
แผนที่นี้ช่วยประหยัดเวลาตามหาเหยื่อให้เขาได้มากจริง ๆ
เมิ่งถูรู้สึกเป็นเกียรติจนทำตัวไม่ถูก รีบโบกมือปฏิเสธซ้ำ ๆ
“มิกล้ารับ มิกล้ารับขอรับ”
เขาไม่กล้าอยู่ต่ออีก จึงคำนับอีกครั้ง ก่อนหันหลังจากไปอย่างเร่งรีบ พาคนของตนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา