ดวงตานับร้อยคู่จับจ้องหลีโน่ที่อยู่บนพื้นพร้อมกัน
ปากของมันอ้าออก น้ำพิษสีเขียวหยดลงมากัดกร่อนแผ่นหินโดยรอบจนเป็นหลุมลึกหลายหลุม
มันไม่ได้โจมตีในทันที กลับกำลังเพลิดเพลินกับความหวาดกลัวของเหยื่อก่อนตาย
หลีโน่เงยหน้ามองอสูรกายร่างมหึมา สายตาของเธอทอดผ่านร่างมันไปยังท้องฟ้าที่ถูกหมอกแดงกลืนกินจนหมดสิ้น และกระแสสีดำไร้ที่สิ้นสุดซึ่งยังคงหลั่งไหลเข้ามาในเมือง
ปกป้องไว้ไม่อยู่แล้ว
ตราบใดที่ช่องโหว่นั้นยังอยู่ ต่อให้มีอัศวินผู้ถือโคมมาอีกสิบคน ก็เปลี่ยนผลลัพธ์ไม่ได้
......
ปากของตะขาบสัตว์หุบเหวอ้าออกจนสุด
ของเหลวกรดสีเขียวหยดย้อยเป็นสายลงบนแผ่นหินข้างใบหน้าของหลีโน่
ควันขาวฉุนแสบจมูกลอยกรุ่นขึ้นมา
หลีโน่ได้กลิ่นผมของตัวเองไหม้
ขานับร้อยขยับไหว เงาร่างมหึมาทอดทับลงมา
หลีโน่กำด้ามทวนแน่น
เธออยากแทงปลายทวนเข้าไปในปากยักษ์แห่งหุบเหวเหนือศีรษะที่เรียงรายไปด้วยเขี้ยวแหลม
แต่กล้ามเนื้อแขนฉีกขาด กระดูกหักไปแล้ว
แม้เพลิงศักดิ์สิทธิ์กำลังสมานบาดแผลอย่างรวดเร็ว
แต่ตอนนี้......เธอยกมือไม่ขึ้น
ในชั่วขณะที่ปากมหึมากำลังจะงับศีรษะของหลีโน่ลงมา
“เพลิงศักดิ์สิทธิ์!”
เสียงคำรามแหบพร่าจนสุดเสียงดังสนั่นมาจากถนนด้านหลัง
ลำแสงสีขาวเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งทะลุหมอกแดงขึ้นมาอย่างไร้สัญญาณเตือน
ลำแสงมีเส้นผ่านศูนย์กลางครึ่งเมตร แผ่ความร้อนรุนแรง พุ่งจากด้านหลังทะลุศีรษะของตะขาบอย่างแม่นยำ
ของเหลวสีเขียวปะปนกับเศษเกราะสีดำไหม้กระจายออก