หญิงผมแดงยันพื้นค่อย ๆ ลุกขึ้น ลำคอแสบร้อน
เธอมองหลินไป๋ แล้วหันไปมองสหายสองคนที่สิ้นใจไปแล้ว ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“ถ้าฉันตกลงกับคุณ... คุณจะรับประกันได้ไหมว่าจะไม่ทำร้ายคนในเผ่าของฉัน?”
หลินไป๋ส่ายหน้า
“รับประกันไม่ได้”
หัวใจของหญิงผมแดงดิ่งวูบ
“ถ้าพวกเขาไม่มาหาเรื่องฉัน ฉันก็คร้านจะสนใจ แต่ถ้ามาหาเรื่อง ก็ฆ่าทิ้งหมด” หลินไป๋เสริม
หญิงสาวเงียบไป
เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ต่อรอง
ชายตรงหน้าและ “หุ่นเชิด” ประหลาดของเขาแข็งแกร่งเกินไป
ทั่วทั้งเผ่าหนามโลหิต คงมีเพียงหัวหน้าเผ่าคนเดียวที่พอต้านทานได้ ส่วนคนอื่น ๆ ใครเข้าใกล้ก็มีแต่ตาย
ไม่นึกเลยว่าโอกาสจะได้พบกันในเทือกเขาอาทิตย์อัสดงจะสูงถึงเพียงนี้...
เธอสูดหายใจลึก พยักหน้า “ได้ ฉันจะพาคุณไป”
“ฉันชื่อหนาน หงหนาน” เธอบอกชื่อของตน
หลินไป๋ไม่ตอบ เพียงส่งสัญญาณให้เธอนำทาง
หงหนานเดินนำหน้า จงใจเว้นระยะห่างจากหลินไป๋และร่างกำยำผู้นั้น
แต่ไม่กล้าขยับตัวทำอะไรแม้แต่น้อย
เธอสัมผัสได้ถึงสายตาหนักอึ้งที่จับจ้องแผ่นหลังอยู่ตลอด
หากคิดเล่นตุกติก ก็มีแต่ความตาย
เดินไปได้ราวหนึ่งเค่อ เสียงคำรามของสัตว์ป่าและเสียงต่อสู้ก็ดังมาจากป่าทึบเบื้องหน้า
หนานชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณแรกคือมองหาที่หลบ
แต่ยังไม่ทันได้ขยับ เงาดำสายหนึ่งก็ถูกซัดกระเด็นออกมาจากป่า ร่วงกระแทกพื้นโล่งตรงหน้าพวกเขาอย่างแรง
มันเป็นสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งสัตว์