ทันทีที่ประตูกันเสียงบานหนักของห้องทำงานปิดลง
บึงเน่าที่ก่อนหน้านี้ทำหน้าตาเกียจคร้าน พลันเปลี่ยนเป็นคนละคน
เขาผุดนั่งตัวตรง
สายตาจับจ้องกล่องโลหะสีดำเขม็ง สีหน้าที่เคยไม่แยแสพลันเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
เขาล้วงเครื่องสื่อสารเข้ารหัสไร้เครื่องหมายออกจากอกเสื้อ แล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
ตู๊ด—ตู๊ด—
“ฮัลโหล”
เสียงชายทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย แฝงแรงกดดันของผู้ที่ครองตำแหน่งสูงมาเนิ่นนาน
“ท่านนายพลหลี่”
น้ำเสียงของบึงเน่าเปลี่ยนเป็นนอบน้อมผิดปกติในทันที ถึงขั้นสั่นเครืออยู่บ้าง
ไม่เหลือเค้าของผู้มีอิทธิพลแห่งเขตเมืองชั้นนอกแม้แต่น้อย
“ผมบึงเน่า มีเหตุฉุกเฉิน ต้องรายงานให้ท่านทราบ”
“ว่ามา”
“หอคอยเกลียวสูง... พวกนั้นเสียสติไปแล้วจริง ๆ”
บึงเน่าสูดหายใจลึก สายตาจับจ้องลวดลายบนกล่องเขม็ง
“ตัวทดลองของพวกมันหลุดออกมา แถมยังสร้างแดนปีศาจขึ้นในเขตเมืองชั้นนอก ถ้าไม่ใช่เพราะโชคดี ลูกน้องผมบังเอิญจัดการมันได้...”
“หมายความว่า นายได้ตัวอย่างหมายเลขศูนย์สามเก้ามาแล้ว?” เสียงปลายสายดังสูงขึ้นฉับพลัน เจือความเร่งร้อนที่ปิดไม่มิด
“ครับ ศพยังสมบูรณ์ อยู่กับผม”
ความเงียบเข้าปกคลุม
ผ่านไปเต็มห้าวินาที ปลายสายจึงระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสะใจ
“ดี ดีมาก”
“เฝ้ากล่องนั่นไว้ คนของฉันจะไปถึงในอีกครึ่งชั่วโมง ระหว่างนี้ ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้ายื่นมือมา...”
“ฆ่ามันให้หมด!”
แปะ
สายถูกตัด
บึงเน่าถอนหายใจยาว
เขามองกล่อง แล้วชื่อที่เซี่ยชิงถังพูดถึงเมื่อครู่ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง