“วิธีใช้ที่ถูกต้องคือ—ผมใช้แหวนสร้าง ‘ผู้รับใช้โลหิต’ ให้ได้มากขึ้น”
“ปกติให้พวกเขาตามผมไปโดยซ่อนตัวให้มิดชิด หรือไม่ก็หากล่องสักใบไว้แบกไปด้วย”
“พอเริ่มสู้ ผมก็พุ่งเข้าไปกลางวงศัตรูแล้วไล่ฟาดไม่ยั้ง”
“ศัตรูฟันผมหนึ่งดาบ ผมไม่เป็นไร ส่วนผู้รับใช้โลหิตสำรองในกล่องกระดูกหักหนึ่งท่อน แล้วก็เชื่อมกลับได้ทันที”
“ศัตรูยิงผมหนึ่งนัด ผมไม่เป็นไร ส่วนผู้รับใช้โลหิตในกล่องมีรูเพิ่มขึ้นมาหลายรู แต่ก็สมานได้ในพริบตา”
“ตราบใดที่ผมไม่ถูกฆ่าจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา นี่แหละถึงจะเป็น—สูตรโกงล็อกพลังชีวิตไร้ขีดจำกัด!”
หลินไป๋ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าเป็นไปได้
ในโลกที่สัตว์ประหลาดเดินกันเต็มถนน ยังมีอะไรทำให้รู้สึกปลอดภัยไปกว่า ‘ฆ่ายังไงก็ไม่ตาย’ อีกหรือ?
นี่มันคือคำตอบขั้นสุดยอดของสายเอาชีวิตรอดชัด ๆ!
ทว่า
ขณะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในฝันหวานว่า ‘ฉันไร้เทียมทานแล้ว’ ตัวอักษรสีเลือดบรรทัดแล้วบรรทัดเล่าก็ยังคงปรากฏขึ้นบนกระดาษหนังแกะ
[ผลข้างเคียง:]
[1. ความเจ็บปวดยังคงอยู่: ความเสียหายถูกถ่ายโอน แต่ความเจ็บปวดไม่ได้ถ่ายโอนไปด้วย]
[2. เนื้อหนังเชื่อมติดกัน: ด้านในหน้ากากจะมีตะขอเนื้องอกขึ้นเต็มไปหมด พอสวมแล้วมันจะทิ่มเข้าไปในเนื้อ ยิ่งใส่นานตะขอก็ยิ่งฝังลึก หากสวมเป็นเวลานาน หน้ากากจะหลอมรวมเป็นส่วนเดียวกับใบหน้า......จงเอาตัวรอดให้ดี]
[หมายเหตุ: โฮสต์อัจฉริยะของฉัน ดีใจเร็วเกินไปหรือเปล่า? ลองนึกภาพดูสิ ถ้ามีใครฟันหัวของคุณขาด แม้ว่าคอจะยังสมบูรณ์ดีและศีรษะก็ยังอยู่บนบ่าอย่างมั่นคง แต่คุณจะได้สัมผัสความรู้สึก ‘หัวหลุดจากบ่า’ อย่างครบถ้วนและชัดเจน]