มีทั้งหมดเจ็ดม้วน
ในนั้นสี่ม้วนเป็นสูตรเวทขั้นศูนย์ ซึ่งตอนนี้หลินไป๋ใช้ไม่ได้แล้ว
ส่วนอีกสามม้วนทำให้เขาสนใจขึ้นมาบ้าง
สองม้วนเป็นสูตรเวทขั้นหนึ่ง และอีกม้วน...เป็นสูตรเวทขั้นสี่!
นับเป็นเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดคิด
แม้ตอนนี้จะยังเรียนสูตรเวทขั้นสี่ไม่ได้ แต่สูตรเวทขั้นหนึ่ง...
เขาเปิดม้วนคัมภีร์ แล้วตั้งใจอ่าน
ม้วนแรกคือ “สูตรเวทโล่วายุ”
ตามชื่อ มันเป็นสูตรเวทป้องกันล้วน ๆ สามารถสร้างโล่จากธาตุลมที่ไหลเวียนด้วยความเร็วสูงขึ้นรอบร่างกาย เพื่อป้องกันการโจมตีทางกายภาพและพลังงาน
ม้วนที่สองคือ “สูตรเวทเพลิงระเบิด”
เป็นสูตรเวทโจมตีที่บีบอัดธาตุไฟให้หนาแน่นจนเกิดเป็นลูกพลังงานไม่เสถียร เมื่อกระทบเป้าหมายก็จะระเบิดออก
อานุภาพเหนือกว่าวิชาประกายไฟขั้นศูนย์ไม่ใช่แค่ระดับเดียว
หลินไป๋เอ่ยถาม “มีแค่นี้หรือ?”
ร่างของหงเย่แข็งทื่อไปชั่วขณะ
เธอไม่รู้ว่าหลินไป๋หมายความว่าอย่างไร
เขาคิดว่ามีน้อยเกินไป หรือไม่พอใจหรือ?
สมองของเธอแล่นเร็วจี๋ ครุ่นคิดว่าภายในเผ่ายังมีสิ่งใดพอจะนำออกมาได้อีกหรือไม่
แต่คิดไปคิดมา นอกจากวิชาลับพันธสัญญาที่ห้ามถ่ายทอดแล้ว สิ่งที่มีค่าที่สุดก็มีเพียงสูตรเวทเหล่านี้ ซึ่งชิงมาจากศพ
“ท่าน...เผ่าของเรายากจนข้นแค้น นี่คือทั้งหมดที่เรานำออกมาได้แล้วเจ้าค่ะ” เสียงของหงเย่เบาลงกว่าเดิม
หลินไป๋เก็บม้วนคัมภีร์ พลางตอบส่ง ๆ ว่า “เอาละ เข้าใจแล้ว เธอออกไปได้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ลำบากเจ้าแล้ว”
เขาแค่ถามไปอย่างนั้นเอง
ได้สูตรเวทขั้นหนึ่งมาฟรีสองสูตร กับสูตรเวทขั้นสี่อีกหนึ่งสูตร ก็นับว่าดีมากแล้ว