ก่อนที่ชายชราจะทันคิดได้กระจ่าง
หลินไป๋ก็เอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง
“มีฝีมือแค่นี้เองหรือ?”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปตายเสียเถอะ”
สีหน้าของชายชราพลันเคร่งขรึม
ดูหมิ่น!
นี่มันหยามกันชัด ๆ!
เด็กหนุ่มที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อาศัยผู้คุ้มกันปีศาจที่ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนาม กล้าดีอย่างไรมาท้าทายนักเล่นแร่แปรธาตุขั้นสามผู้โด่งดังมานานอย่างเขา?
“รนหาที่ตาย!”
ชายชราตวาดด้วยความโกรธ พลังจิตระเบิดออกมาอย่างเต็มกำลัง
มือทั้งสองวาดไปมาอย่างรวดเร็วตรงหน้าอก จุดเชื่อมของวงแหวนเวทหลายสิบจุดสว่างวาบขึ้นในพริบตา
“วงแหวนเวทขั้นสาม—พายุหมุนมังกรวายุ!”
สายลมบ้าคลั่งรวมตัวกันภายในสุสาน ก่อเป็นพายุหมุนอันน่าสะพรึงที่เชื่อมต่อพื้นดินกับเพดาน
คมวายุเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนปะปนอยู่ภายใน ส่งเสียงบาดหูขณะพุ่งบดขยี้ไปยังตำแหน่งที่หลินไป๋กับกายลับแห่งพลังยืนอยู่
นี่เป็นหนึ่งในวิชาก้นหีบของเขา
เขาไม่เชื่อหรอกว่า “ร่างแยก” ปีศาจตนนี้จะต้านทานวงแหวนเวทโจมตีขั้นสามได้!
สวีรุ่ยที่หลบอยู่ตรงปากทางเดินเห็นภาพนี้แล้วแทบขวัญหนีดีฝ่อ
เขาสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างที่แฝงอยู่ในพายุหมุนนั้น
ช่างน่าขัน
ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่เลยว่า แค่มีความสามารถในการรักษาของหลินไป๋ก็อาจช่วยให้ตนมีโอกาสสังหารชายชราคนนี้ได้
น่าขันสิ้นดี
อย่าว่าแต่เขาที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นอัศวินระดับหนึ่งเลย ต่อให้มีมาอีกสิบคนก็ยังถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา
หลินไป๋ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน ราวกับพายุหมุนที่ทำลายล้างฟ้าดินตรงหน้าเป็นเพียงสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านใบหน้า