จิตสำนึกของหลินไป๋วนเวียนอยู่ในหัว กระดาษหนังแกะเหลือเวลานับถอยหลังอีกเพียงครึ่งชั่วโมง
“ต้องรออีกหน่อย”
เขานวดหว่างคิ้วที่ปวดตึง ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่หนังสือเล่มหนาตรงมุมโต๊ะ ซึ่งหนาพอจะใช้ทุบคนให้ตายได้“ประวัติย่อแห่งยุคหายนะ”
“ถึงเวลาจะกระชั้นชิด แต่ยังไงก็ต้องทำความเข้าใจโลกนี้ให้จริงจังสักหน่อย” หลินไป๋พึมพำ พลางคว้าหนังสือเล่มหนาราวกับก้อนอิฐขึ้นมา
“โดยเฉพาะเรื่องปีศาจกับภัยพิบัติพวกนั้น จะได้ไม่ต้องตายแบบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายได้ยังไงในคราวหน้า”
อาศัยแสงสลัวจากนอกหน้าต่าง เขาเปิดไปยังหน้าแรก
ห้านาทีต่อมา หลินไป๋ขมวดคิ้วจนเป็นปม
สิบนาทีต่อมา สีหน้าของหลินไป๋ราวกับท้องผูก
ยี่สิบนาทีต่อมา
“เพียะ!”
หลินไป๋ปิด“ประวัติย่อแห่งยุคหายนะ”กระแทกลงบนตักอย่างแรง จนเกิดเสียงดังแปะ
“นี่มันเรียกว่าประวัติศาสตร์ได้ด้วยเหรอวะ? นี่มันนิยายแนวพระเอกเทพเกินจริงชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?”
หลินไป๋เอนหลังพิงหัวเตียง รู้สึกเหมือนสติปัญญาถูกหยามเหยียด
หนังสือทั้งเล่มยืดยาวหลายแสนตัวอักษร ใจความสำคัญมีเพียงอย่างเดียว: ออกัสเก่งกาจไร้เทียมทาน!
อะไรคือปีแรกแห่งมหันตภัย ท่านออกัสมีสายตาเฉียบแหลม มองเห็นความผิดปกติในเมืองเมฆาได้ในปราดเดียว
อะไรคือปีที่ 01 แห่งมหันตภัย ท่านออกัสหยั่งรู้ฟ้าดิน เป็นคนแรกที่บรรลุขั้นเหนือมนุษย์ บุกถล่มแดนปีศาจเพียงลำพัง
อะไรคือปีที่ 307 แห่งมหันตภัย ท่านออกัสเลื่อนขั้นเป็นลำดับ 1 “ราชันเทพ” เพื่อต่อสู้กับภัยพิบัติระดับล้างโลกบนยอดโลก เพื่อมนุษยชาติทั้งมวล...
เหลวไหลจนแทบไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเปรียบ