“อย่ามัวอ้อมค้อม บอกมาว่าวัตถุดิบอะไรใช้ได้?” หลินไป๋ถามเสียงเย็นในใจ
ตัวอักษรโลหิตบนกระดาษหนังแกะขยับยุกยิก ก่อนเรียงตัวขึ้นใหม่
[คำนวณเสร็จสิ้น]
[ในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้ มีเพียงวัตถุชนิดเดียวที่เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์ และใช้ยึดเหนี่ยวศรัทธามนุษย์กับอำนาจศักดิ์สิทธิ์อันมหาศาลได้—]
[ทองสร้างเทพ]
เมื่อเห็นชื่อนี้ หลินไป๋ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาค้นความรู้ด้านวิชาเล่นแร่แปรธาตุของเหล่าฉันในความทรงจำจนทั่ว แล้วยังรื้อค้นประวัติย่อแห่งยุคหายนะเล่มนั้นอีก แต่กลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งนี้แม้แต่น้อย
“ของนี่หาได้จากที่ไหน?” หลินไป๋ถามต่อ
[กว่า 300 ปีหลังมหันตภัย ทองสร้างเทพทั้งหมดในโลกถูกยึดไปโดยราชันเทพออกัสด้วยกำลังอันเด็ดขาด]
[ปัจจุบันวัตถุดิบนี้ถูกผูกขาดไว้โดยสิ้นเชิง ณ ดินแดนแห่งแสงสว่างเพียงแห่งเดียวในแดนรกร้าง และยอดอำนาจที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย—]
[นครศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์]
อากาศราวกับแข็งตัวไปในพริบตา
หลินไป๋จ้องตัวอักษรสี่ตัวสุดท้ายบนจอประสาทตาไม่วางตา มุมตากระตุกเล็กน้อย
นครศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ?
ทองสร้างเทพทั้งหมดในโลกถูกไอ้พี่ใหญ่ตัวโกงอย่างออกัส ซึ่งน่าจะเป็นคนที่สะกดอดีตภรรยาระดับล้างโลกของเขาเอาไว้ กวาดไปกองไว้ในรังของตัวเองหมดแล้วหรือ?
“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกวะ?”
หลินไป๋หัวเราะด้วยความโมโห
ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่เลยว่าการเลื่อนขั้นเป็นลำดับ 4: เทพปลอมนั้นง่ายมากสำหรับตัวเอง
ถึงอย่างไรทุกครั้งที่ผ่านมา อุปสรรคใหญ่ที่สุดในการเลื่อนขั้นก็มีแค่วัตถุดิบยาวิเศษ ขอแค่รวบรวมวัตถุดิบยาวิเศษได้ครบ ทุกอย่างก็จะราบรื่นไปเอง