“อาจารย์หวัง อย่าเพิ่งร้อนใจครับ”
จี้อวิ๋นหันไปมองชายชราที่กำลังห่อเหี่ยว น้ำเสียงกลับมาอ่อนโยนและนอบน้อมดังเดิม
“ในเมื่อของยังอยู่ในเมืองศิลาดำ ก็ไม่มีทางหนีไปไหนได้ ถ้ามีคนเอาไป ก็เป็นแค่เรื่องราคาเท่านั้นครับ”
พูดจบ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดผืนหนึ่งส่งให้ผู้จัดการ แล้วชี้ไปยังหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อของอีกฝ่าย
“เช็ดหน่อยครับ ไม่ต้องตื่นเต้น”
“เพื่อนคนนั้นที่เอาแผ่นศิลาไปชื่ออะไร ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ”
ผู้จัดการหน้าซีดเผือด รีบโบกมือปฏิเสธ
“คุณชายจี้ เรื่องนี้...เป็นความลับของสมาคมครับ ท่านก็ทราบดีว่าพวกเราเป็นแก๊งอันธพาล แม้จะเลวทราม แต่ถ้าไม่รักษากฎ ต่อไปก็คงอยู่ในวงการไม่ได้...”
บรรยากาศพลันแปร่งไปเล็กน้อย
จี้อวิ๋นจ้องผู้จัดการอยู่สองวินาที ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างฉับพลัน รอยยิ้มสดใสราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ
“ก็จริง แต่ละวงการย่อมมีกฎของตัวเอง”
เขาลุกขึ้นยืน พลางจัดแขนเสื้อที่ไร้รอยยับให้เข้าที่ “ผมไม่ทำให้คนที่ทำงานลำบากใจหรอกครับ ถ้าคุณไม่สะดวกพูด ผมไปถามคนอื่นก็ได้”
“อาจารย์หวัง เราไปกันเถอะครับ”
“กลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ วางใจได้เลย ตราบใดที่ของยังอยู่ในเมืองศิลาดำ ผมหาไม่เจอไม่ได้หรอกครับ”
ศาสตราจารย์หวังถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย
“น่าเสียดาย...ของชิ้นนั้นมีคุณค่าต่อการวิจัยมาก หากตกไปอยู่ในมือคนที่ไม่รู้เรื่อง เกิดกระแทกหรือเสียหายขึ้นมา ก็เท่ากับเป็นคนบาปต่อประวัติศาสตร์เลยนะ”