องครักษ์สองคนในชุดเกราะหนังยืนประจำอยู่คนละฝั่งซุ้มประตู มือแตะด้ามดาบที่เอว
หลินไป๋ก้าวเข้าไป
องครักษ์ฝั่งซ้ายก้าวออกมาขวาง ฝักดาบพาดขวางอยู่หน้าอก ปิดทางเอาไว้
สายตาของเขากวาดมองเสื้อผ้าป่านหยาบของหลินไป๋ที่ซักจนสีซีดและชายเสื้อขาดรุ่งริ่ง ก่อนเชิดคางขึ้น
“เอาฟืนไปส่งที่ประตูด้านข้างหลังลาน ห้ามคนไม่เกี่ยวข้องเข้าไปในโถงใหญ่”
หลินไป๋ไม่หยุดฝีเท้า พลังจิตสายหนึ่งพุ่งออกจากทะเลจิตสำนึกของเขา
องครักษ์รู้สึกชาที่แขนทั้งสองข้าง
เขาพลันเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงเบี่ยงตัวหลบทาง
“ท่าน เชิญขอรับ!”
หลินไป๋เหลือบมองเขา ไม่ได้เอาความต่อ เดินตรงเข้าไปด้านใน
ภายในโถงสว่างไสว
เคาน์เตอร์ไม้แดงเรียงเป็นแนวอยู่กลางโถง
หลังเคาน์เตอร์ พนักงานต้อนรับหญิงกำลังก้มหน้าเปิดอ่านสมุดบัญชีเล่มหนา
เธอเงยหน้าขึ้น พอสายตาปะทะกับการแต่งกายของหลินไป๋ คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย
แต่ก็ยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงตามหน้าที่
“สวัสดีค่ะ ต้องการทำธุระเรื่องใดคะ?”
“ลงทะเบียนเป็นศิษย์ฝึกหัดนักเล่นแร่แปรธาตุ” หลินไป๋ตอบ
พนักงานต้อนรับหญิงใจสะดุ้ง ลุกพรวดขึ้นทันที แล้วชี้ไปยังก้อนหินดำบนโต๊ะ
“รบกวนท่านแสดงพลังจิตให้ดูได้ไหมคะ?”
หลินไป๋พยักหน้า พลังจิตสายหนึ่งพุ่งออกจากร่าง กระแทกเข้ากับหินดำโดยตรง
หินดำเปล่งแสงสีขาวริบหรี่ขึ้นมาทันที
“ท่าน...” พนักงานต้อนรับหญิงกลืนน้ำลาย
“กรุณารอสักครู่นะคะ ดิฉันจะไปเชิญผู้ดูแลหลี่มาเดี๋ยวนี้”
เธอยกชายกระโปรงเดินอ้อมเคาน์เตอร์ ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในประตูไม้แดงด้านหลังโถง