ซุนอวี่เยี่ยนกวาดตามองเฉินหยวน
เฉินหยวนยังคงสวมเสื้อยืดตัวเดิมที่ซักจนสีซีด บนโต๊ะยังมีขวดโค้กวางอยู่หนึ่งขวด
ทันใดนั้น แววตาของเธอก็ฉายความดูถูก น้ำเสียงสูงขึ้นหลายระดับ
“พี่เฟิง ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าเฉินหยวนมันเป็นพวกยาจก”
“วันนี้พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วล่ะ ปกติไอ้ยาจกนี่ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าร้านอาหารเล็ก ๆ แต่วันนี้กลับมากินข้าวที่นี่ น่าขำไหมล่ะ?”
“คนอื่นมาที่นี่ดื่มเหล้าฝรั่ง กินสเต๊ก ส่วนมันมาดื่มโค้ก ฮ่าฮ่าฮ่า!”
จ้าวผิงเฟิงเองก็เผยแววตาดูถูกออกมา
ร้านอาหารที่พวกเขาอยู่ตอนนี้คือสวนเฉิ่นอันเลื่องชื่อ คนที่มาที่นี่ไม่กินสเต๊กก็ต้องกินอาหารขึ้นชื่อทั้งแปดของสวนเฉิ่น แต่เฉินหยวนกลับกำลังดื่มโค้ก
เมื่อเห็นเสื้อยืดเก่า ๆ ที่เฉินหยวนสวมอยู่ จ้าวผิงเฟิงก็ยกมือขึ้นล้วงธนบัตรใบละร้อยสองใบออกจากกระเป๋า แล้วโยนใส่อ้อมอกของเฉินหยวน
“เฉินหยวน เห็นแกที่เลี้ยงดูอวี่เยี่ยนมาอย่างดี เงินนี่ฉันให้เป็นรางวัล รีบไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ อย่ามาทำให้คนอื่นเขาขายหน้า!”
เฉินหยวนหยิบเงินขึ้นมาพิจารณาอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่นาฬิกา “โรเล็กซ์รุ่นลิมิเต็ด” บนข้อมือของจ้าวผิงเฟิง
ปกติเฉินหยวนถูกจ้าวผิงเฟิงเยาะเย้ยถากถางอยู่ไม่น้อย นาฬิกาโรเล็กซ์เรือนนี้ก็เป็นของที่จ้าวผิงเฟิงเอาไว้คุยโวโอ้อวด
ดวงตาทะลุทะลวงกวาดผ่าน นาฬิกา “โรเล็กซ์รุ่นลิมิเต็ด” ที่ว่าเป็นเพียงของเก่าชำรุดที่กลไกขึ้นสนิมจนตาย ต่อให้เอาไปวางขายแผงลอยข้างทางในราคายี่สิบหยวนก็ยังไม่มีใครเอา
เมื่อเห็นเฉินหยวนจ้องข้อมือตัวเอง จ้าวผิงเฟิงก็พับแขนเสื้อขึ้นอย่างได้ใจ พลางโอ้อวดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิ