เฉินหยวนสมองว่างเปล่าไปหมด ทั้งร่างราวกับถูกฟ้าผ่า
หยกชนิดน้ำแข็งสีเขียวจักรพรรดิ ต่อให้เป็นของตำหนิ ก็ยังเป็นสมบัติล้ำค่าราคาแพง
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นรายงานข่าวว่ามีคนจ่ายเงินหลายสิบล้านซื้อเครื่องประดับหยกชนิดน้ำแข็งสีเขียวจักรพรรดิหนึ่งชุด แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะมีอยู่ตรงหน้าเขาจริง ๆ
น่าเสียดายที่เป็นของตำหนิ ราคาคงได้ไม่เกินแสนหยวน
ในบรรดาแหวนนิ้วโป้งกับสร้อยคอหยกสารพัดชิ้น มีเพียงต่างหูหนึ่งคู่ที่เป็นสีเขียวแอปเปิล และสร้อยคอชนิดน้ำแข็งสีเขียวจักรพรรดิที่เป็นของตำหนิอีกหนึ่งเส้น
รวมกับแหวนนิ้วโป้งชนิดน้ำแข็งวงก่อนหน้าแล้ว ราคาน่าจะอยู่ที่ราวหนึ่งแสนหนึ่งถึงหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน เฉินหยวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบราคา ก่อนตัดสินใจซื้อทันทีโดยไม่ลังเล
เมื่อเห็นเช่นนั้น ติ้งเหยาก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก รีบกล่าวขอบคุณไม่หยุด
“น้องเฉิน ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายมาก ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”
เฉินหยวนได้ประโยชน์แล้วก็ไม่ได้ถือโอกาสข่มอีกฝ่าย เขาหยิบของที่ไม่มีราคาออกมาสองสามชิ้น แล้วเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ
เครื่องประดับหยกชุดนี้ส่วนใหญ่เป็นของปลอม เพียงขยับมือเล็กน้อย แหวนนิ้วโป้งวงหนึ่งก็ปรากฏรอยร้าวขนาดใหญ่
“นี่ไง ของชิ้นนี้เป็นแค่กระจก คุณยายดูพลาดแล้ว”
แม่ของติ้งเหยาเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ รีบคว้าแหวนนิ้วโป้งบนโต๊ะไปส่องดูอย่างละเอียดใต้แสงแดด
แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร เศษกระจกที่หลุดออกมาจากรอยร้าวก็เห็นได้ชัดว่าเป็นของที่ผลิตจากโรงงาน ไม่มีเค้าของเนื้อหยกแม้แต่น้อย
ใบหน้าของหญิงชราซีดเผือด เมื่อนึกถึงเงินหลายหมื่นหยวนที่เสียไปทุกเดือนเพื่อซื้อของปลอมมาเป็นกอง นางก็ทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น