หลินจงไม่รู้ว่าที่ดินบ้านหลินเหมียนวางแผนจะปลูกกะหล่ำปลีช่วงปลายเดือนเจ็ด จึงให้นางหวังมาถามว่าเหตุใดพี่น้องทั้งสองยังไม่เห็นลงแปลงนา
เมื่อนางหวังมาอีกครั้ง ก็เห็นว่าบ้านหลังนี้เปลี่ยนโฉมไปแล้ว ในห้องรับด้านข้างมีหมอนอิง หมอนพิง และเบาะรองนั่งผ้าไหมสีเขียวเข้ม
ไม่ต้องพูดถึงห้องของหลินไป๋กับคนอื่น ๆ ในเรือนหลัก แม้แต่ห้องของหลินเหมียนกับหลินจือก็ปูด้วยผ้าสีเหลืองอ่อน บนนั้นยังมีดอกไม้เล็ก ๆ หลากสีที่หลินจือปักด้วยมือตนเอง
เมื่อเข้ากันกับพื้นไม้จริงที่ทาน้ำมันตุงแล้ว ก็ยิ่งดูสะอาดและสว่างไสว อีกทั้งยังมีม่านผ้าลายดอกผืนหนึ่ง นางหวังชอบใจจนแทบวางตาไม่ลง
เมื่อเห็นตู้เสื้อที่เพิ่งทำเสร็จในลานบ้าน นางก็กล่าวว่า หลังจากเห็นห้องของหลินเหมียนแล้ว พอกลับไปนอนบ้านตนเองคงนอนไม่หลับเป็นแน่
หยอกล้อกันอยู่สองสามคำ นางหวังจึงเริ่มพูดเรื่องสำคัญ ถามหลินเหมียนว่าเหตุใดจึงไม่ลงแปลงนา
เมื่อรู้ว่าพวกนางวางแผนจะปลูกกะหล่ำปลี นางก็เอ่ยเกลี้ยกล่อมอยู่สองสามคำ บอกว่าปลูกพืชไว้กินยังเป็นรูปธรรมกว่า แต่คิดอีกทีหลินเหมียนเป็นคนมีแผนการของตนเอง นางจึงเก็บคำพูดไว้ไม่กล่าวต่อ
มันเทศในแดนมิติปลูกไว้ตรงด้านในสุดของลานใหญ่ หากไม่สังเกตให้ดี ก็แทบมองไม่เห็นจริง ๆ
หลินชางเฉวียนไปถึงลานใหญ่ก็เทียมวัวเข้ากับเกวียนแล้วออกไปทันที เมื่อเห็นหลินไป๋กับหลินจือกำลังยุ่งอยู่ คิดว่าพวกเขากำลังปลูกผัก จึงไม่ได้ถามอะไรให้มากความ
หลินเหมียนง่วนอยู่ในห้องครัวสองวัน ในที่สุดก็หาสัดส่วนที่เหมาะสมได้ และทำขนมเค้กสำเร็จ แม้จะไม่หอมหวานเท่าขนมที่ทำจากนม แต่ก็แทบไม่ต่างกัน อีกทั้งเนื้อสัมผัสยังนุ่มฟู กินไปคำหนึ่งก็อยากกินอีกคำจริง ๆ