เพิ่งส่งหลินจงกับพวกกลับไปได้ไม่นาน ประตูใหญ่ก็มีเสียงเคาะดังขึ้น
หลินเหมียนถามก่อนว่าผู้ใดมา ไม่คิดเลยว่าจะเป็นหลินหนาน
“น้องสาว เปิดประตูเถิด พี่ใหญ่มีเรื่องอยากคุยกับเจ้าไม่กี่คำ วางใจเถิด พี่จะไม่ทำผิดพลาดอย่างย่าที่แก่จนเลอะเลือน ไม่ว่าอย่างไรพี่ยังนับพวกเจ้าเป็นพี่น้องกันอยู่”
หลินเหมียนไม่ได้คิดจะเปิดประตู ครอบครัวนี้พูดอย่างทำอย่าง ไม่มีใครสักคนที่ไว้ใจได้
“พี่ใหญ่ไม่ต้องพูดจาไพเราะนัก มีเรื่องก็พูดมา หากไม่มีเรื่อง ข้าจะเข้าบ้านแล้ว”
พอได้ยินหลินเหมียนบอกว่าจะเข้าบ้าน แม้จะมีประตูกั้นอยู่ก็ยังสัมผัสได้ว่าหลินหนานร้อนใจ
“อย่าเพิ่งสิ น้องสาว ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจะสร้างบ้าน ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า เรื่องสร้างบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย ข้ากลัวเจ้าจะถูกคนหลอกเอาเงินตำลึงไป”
“ข้าอยู่ในตัวเมืองมาหลายปี รู้จักผู้คนไม่น้อย เจ้าฝากเรื่องนี้ให้พี่ใหญ่จัดการเถิด พี่ใหญ่ต้องช่วยเจ้าจัดการได้แน่นอน ข้าเป็นห่วงเจ้าจริง ๆ”
หลินเหมียนแค่นเสียงเย็นชา
“พี่ใหญ่ไม่ต้องมาทำเป็นคนดีหรอก ครอบครัวเราตัดขาดกันแล้ว ไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ามา ข้าจึงพูดดี ๆ ด้วย หากคราวหน้ามาอีก ข้าจะยกกะละมังน้ำร้อนมาสาดเจ้า อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าเจ้าแล้วกัน”
พูดจบหลินเหมียนก็เดินเข้าบ้าน บางครั้งนางก็อดสงสัยไม่ได้ว่าบิดาของตนเป็นลูกแท้ ๆ ของครอบครัวนี้หรือไม่ เหตุใดคนเราจึงแตกต่างกันได้ถึงเพียงนี้
หลินจือกำลังจุดไฟหุงหาอาหารอยู่ในครัว ได้ยินเพียงเสียงคนเคาะประตู จึงถามหลินเหมียนว่าผู้ใดมา
หลินเหมียนไม่ได้บอกว่าเป็นหลินหนาน มิฉะนั้นหลินจือคงพลอยโกรธไปด้วยอีกคน