ที่ดินสิบหมู่ที่หลินเหมียนเพิ่งซื้อมาเชื่อมต่อกับบ้านของตน เริ่มจากนอกกำแพงทอดไปทางเขาหลังบ้านเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า
หากคิดจะสร้างบ้านในฤดูใบไม้ผลิ ก็ต้องเริ่มเตรียมการตั้งแต่ตอนนี้
ถือโอกาสช่วงที่อากาศหนาวจนขุดดินไม่ได้ซื้ออิฐเทา ราคาคงถูกลงบ้าง ทั้งยังจะได้คัดเลือกช่างฝีมือดีไว้แต่เนิ่น ๆ ด้วย
แต่เรื่องพวกนี้นางไม่เข้าใจ หลินชางหมิงกับหลินชางเฉวียนมักรับงานจิปาถะในเมือง คงต้องรบกวนทั้งสองให้ช่วยจัดการ
“พี่สาวรอง พี่สาวรอง”
หลินซงพาหลินถงวิ่งเตะดินมาโดยไม่ยกเท้า เสื้อผ้าของทั้งสองเปื้อนจนกลายเป็นสีดินไปหมดแล้ว
“เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เลอะเสียแล้ว ดูสิ ถ้าพี่สาวใหญ่เห็นเข้าคงตีบั้นท้ายพวกเจ้าแน่”
หลินซงยกมือจัดหมวกที่เอียงเพราะวิ่งให้เข้าที่
“ไม่หรอก พี่สาวใหญ่ไม่ตีใครหรอก”
หลินเหมียนย่อตัวลง ตบก้นทั้งสองคนคนละที
“พี่สาวใหญ่ไม่ตี แต่ข้าตี รีบกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย อย่าให้ท่านอาสะใภ้สี่คนใหม่เห็นแล้วหัวเราะเยาะพวกเจ้า”
หลินไป๋เดินตามมาด้วย
“พี่สาวรอง ที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ พวกเราจะอยู่กันหมดหรือ”
“เหตุใดจะอยู่ไม่หมดเล่า”
หลินเหมียนลุกขึ้นยืน ชี้ไปยังพื้นที่ข้างบ้านของตน
“ที่ตรงนั้นให้เจ้าสร้างบ้านไว้แต่งภรรยา ถัดจากเจ้าไปเป็นที่ของหลินซง แล้วถัดไปอีกก็เป็นที่ของหลินถง”
“หากพวกเจ้าเต็มใจ เราก็อยู่รวมกันในลานเรือนเดียว หากไม่เต็มใจก็ก่อกำแพงแบ่งแยกกัน”
พอพูดถึงเรื่องแต่งงาน หลินไป๋ก็เขินอายอยู่บ้าง เขาแสร้งมองไปทางอื่นแล้วเบือนหน้าไป
เห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว นางจึงพาเด็กเล็กสองคนกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมไปบ้านท่านปู่สาม ทั้งยังกำชับหลินซงว่าไปถึงแล้วให้ชวนลูกสาวของนางหลิวมาเล่นด้วย